Ρυθμίσεις για την ανταγωνιστικότητα του κεφαλαίου

Πολλαπλές αρνητικές επιπτώσεις για το λαό

Νέες ρυθμίσεις για την τόνωση της ανταγωνιστικότητας του κεφαλαίου υποδεικνύει με έκθεσή του ο ΟΟΣΑ στη συγκυβέρνηση, η οποία και ετοιμάζεται να καταθέσει στη Βουλή σχετικό νομοσχέδιο στο πλαίσιο των «διαρθρωτικών» μεταρρυθμίσεων. Ο στόχος τους, που προωθείται στο όνομα της μείωσης των τιμών στα είδη κατανάλωσης, είναι η μείωση του λειτουργικού και διαχειριστικού κόστους των μονοπωλίων που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο καθορίζουν τις τιμές στο λιανεμπόριο.

Προβλέπονται παραπέρα «απελευθερώσεις», κατάργηση περιορισμών στην ανάπτυξη επιχειρηματικών δραστηριοτήτων, μέτρα που «στρώνουν το χαλί» στη συγκέντρωση της επιχειρηματικής πίτας και των κερδών. Επί της ουσίας ενισχύεται η ανταγωνιστικότητα σε κλάδους της παραγωγής και της οικονομίας (μεταποιητικές βιομηχανίες, διακίνηση - μεταφορές

Η βδέλλα

Οταν ο Νίκανδρος ο Κολοφώνιος ήδη από τον 7ο π.Χ. αιώνα στα «Αλεξιφάρμακά» του ανακάλυπτε τις θεραπευτικές ιδιότητες της βδέλλας (από το βδάλλω που σημαίνει βυζαίνω, απομυζώ) δε φανταζόταν μήτε την ιατρική μήτε την καπιταλιστική της χρήση και κατάχρηση. Για την πολιτική πρακτική δε, της αφαίμαξης, που επί αιώνες ήταν δια πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν, έως θανάτου συχνά, ο μόνος τρόπος να αφαιρεθούν «δαιμόνια» και «δηλητήρια» από το κορμί των δυστυχών ασθενών, ουδεμίαν ευθύνη φέρει ο Νίκανδρος. Η λαϊκή ρήση «κόλλησε πάνω και μου πίνει το αίμα σαν βδέλλα» που αποδίδεται στην Εφορία, τον εκάστοτε νόμιμο ή μη τοκογλύφο, τις τράπεζες, τ' αφεντικά εκμεταλλευτές, δεν έχει εκτός της οδυνηρότατης εμπειρίας, καμία σχέση με την αρχαία ποίηση και τις πραγματικές θεραπευτικές ιδιότητες της βδέλλας.

Χαλυβουργία, μια ιστορία βγαλμένη απ τα παλιά

 Περίπου αυτή την εποχή  λίγα χρόνια πριν ξεκίνησε μια από τις πιο σπουδαίες ταξικές μάχες, η μάχη των Χαλυβουργών του Ασπρόπυργου απέναντι στην εργοδοσία του Μάνεση. Αυτός ο σκληρός και άνισος αγώνας που κράτησε 272 ήμερες και τελείωσε με επικράτηση της εργοδοσίας έχει να μας δώσει αρκετά πολύτιμα συμπεράσματα ώστε οι μάχες που έρχονται να είναι νικηφόρες για την εργατική τάξη.

    Το πρώτο πράγμα που μπορεί να δει εξόφθαλμα κάποιος από αύτη την μεγαλειώδη προσπάθεια είναι πως οι εργάτες, το πιο ευάλωτο οικονομικά κομμάτι της καπιταλιστικά δομημένης κοινωνίας μπορεί και δίνει μάχες μέχρις εσχάτων, μάχες συντεταγμένες και οργανωμένες, μάχες που αντέχουν, παρά τις τεράστιες αντιξοότητες απέναντι στους προπαγανδιστικούς, συκοφαντικούς και κατασταλτικούς μηχανισμούς του αστικού κράτους.

Επίκαιρη Ερώτηση του ΚΚΕ για το επικίνδυνο πρόγραμμα της ΕΕ που προπαγανδίζει τον αντικομμουνισμό

Αναλυτικά το κείμενο:

«ΕΠΙΚΑΙΡΗ ΕΡΩΤΗΣΗ

Προς τον Υπουργό Εσωτερικών 

Θέμα: Να σταματήσει το επικίνδυνο και απαράδεκτο πρόγραμμα της ΕΕ που προωθεί η κυβέρνηση για την προπαγάνδιση του αντικομμουνιστικού μνημονίου.

Το ΚΚΕ έχει κατ’ επανάληψη καταγγείλει τον επικίνδυνο και αποπροσανατολιστικό χαρακτήρα της λογικής των "δύο άκρων" και της απαράδεκτης ανιστόρητης ταύτισης φασισμού - κομμουνισμού.

Όπως διαπιστώνουμε, η κυβέρνηση ακολουθεί αυτόν τον ολισθηρό δρόμο.

Συγκεκριμένα, με έγγραφο που διακινείται από το Υπουργείο Εσωτερικών που απευθύνεται σε Δήμους, Περιφέρειες, Πανεπιστήμια, Επιμελητήρια καθώς και σε Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις γίνονται γνωστοί οι όροι και οι προϋποθέσεις προκειμένου να κριθούν επιλέξιμοι για να συμμετάσχουν στο Πρόγραμμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης "Ευρώπη για τους Πολίτες 2014-2020".

Μπαγκλαντές: Εκστρατεία «βελτίωσης» των εργασιακών συνθηκών δίχωςδικαιώματα…

Εκστρατεία «φτιασιδώματος» των βιοτεχνιών και βιομηχανιών υφαντουργίας, που εκμεταλλεύονται εκατοντάδες χιλιάδες εργάτες έναντι πενιχρού μισθού, δίχως όμως να προχωρήσουν και σε ουσιαστική αλλαγή του σχεδόν ανύπαρκτου εργατικού δικαίου για την προστασία των εργατικών δικαιωμάτων, ξεκινούν από σήμερα η κυβέρνηση τουΜπαγκλαντές και η Διεθνής Οργάνωση Εργασίας.

Το κόστος της τριετούς εκστρατείας θα ανέλθει σε 24.000.000 δολάρια και θα εστιάσει στην κατασκευή μεγαλύτερων εγκαταστάσεων στα υφαντουργικά εργοστάσια και στις βιομηχανίες, στην ελαχιστοποίηση των κινδύνων εκδήλωσης πυρκαγιών και κατάρρευσης των κτιρίων. Στο πλαίσιο της ίδιας εκστρατείας υποτίθεται ότι θα προωθηθεί ο «σεβασμός των δικαιωμάτων των εργαζομένων», δίχως βεβαίως αυτό να μεθερμηνεύεται σε αυστηρό νομικό πλαίσιο προάσπισης των εργατικών δικαιωμάτων ή βελτίωσης των πενιχρών μισθών τους.

Ανάμεσα στο δίκαιο και το νόμιμο

"Επειδή το κράτος γεννήθηκε από την ανάγκη να χαλιναγωγούνται οι ταξικές αντιθέσεις, επειδή όμως ταυτόχρονα γεννήθηκε μέσα στη σύγκρουση των τάξεων αυτών, είναι κατά κανόνα κράτος της πιο ισχυρής, οικονομικά κυρίαρχης τάξης, που με τη βοήθεια του κράτους γίνεται και πολιτικά κυρίαρχη τάξη και αποχτάει έτσι νέα μέσα για την καθυπόταξη και εκμετάλλευση της καταπιεζόμενης τάξης»... Δεν ήταν μόνο το αρχαίο και το φεουδαρχικό κράτος όργανα εκμετάλλευσης των δούλων και των δουλοπάροικων, μα και το «σύγχρονο αντιπροσωπευτικό κράτος είναι όργανο εκμετάλλευσης της μισθωτής εργασίας από το κεφάλαιο. Σαν εξαίρεση ωστόσο έρχονται περίοδοι όπου οι αντίπαλες τάξεις κρατούν τόσο πολύ την ισορροπία μεταξύ τους, που η κρατική εξουσία, σαν φαινομενικός μεσάζοντας, αποχτάει για μια στιγμή κάποια αυτοτέλεια απέναντι και στις δυο τάξεις»... Τέτοια ήταν η απόλυτη μοναρχία του ΧVII και ΧVΙΙΙ αιώνα, τέτοιος ήταν ο βοναπαρτισμός της πρώτης και δεύτερης αυτοκρατορίας στη Γαλλία, και ο Βίσμαρκ στη Γερμανία. 

Φρ Ένγκελς 

Άρειος Πάγος: «Συνταγματικό» το χαράτσωμα του λαού

Την ερχόμενη Παρασκευή αναμένεται να συζητηθεί στο Δ' Τμήμα του Αρείου Πάγου η αίτηση του υπουργού Οικονομικών, Γ. Στουρνάρα, με την οποία ζητάει την αναστολή της απόφασης του Πολυμελούς

«Και για σένα πεθαίνω, ηλίθιε!» Του Νίκου Μπογιόπουλου

Προχτές συμπληρώθηκαν 46 χρόνια από την αιχμαλωσία και την δολοφονία του Τσε Γκεβάρα στη Βολιβία. Εκείνος στον οποίο ανατέθηκε να τον εκτελέσει ήταν ο υπαξιωματικός Μάριο Τεράν.

Ο Μάριο Τεράν, ο δολοφόνος του Τσε, το 2006 υποβλήθηκε σε εγχείρηση από Κουβανούς γιατρούς που συμμετέχουν στο πρόγραμμα της «Επιχείρησης Θαύμα» και προσφέρουν – δωρεάν - τις υπηρεσίες τους σε ασθενείς σε όλη τη Λατινική Αμερική. Ο Τεράν έπασχε από καταρράκτη. Οι επεμβάσεις καταρράκτη δεν είναι και τόσο απλό πράγμα για τους φτωχούς ανθρώπους στη Λατινική Αμερική.

Ο γιος του Τεράν, το 2007, στην συμπλήρωση 40 χρόνων από την δολοφονία του Τσε, έστειλε  σε εφημερίδα της Βολιβίας ευχαριστήριο μήνυμα προς τους Κουβανούς γιατρούς που αποκατέστησαν την όραση του πατέρα του. Του δολοφόνου, δηλαδή, του (και) γιατρού Τσε Γκεβάρα...

«Θυμηθείτε αυτό το όνομα - Μάριο Τεράν - ένας άνδρας που εκπαιδεύτηκε για να σκοτώσει μπορεί και πάλι να βλέπει χάρη στους γιατρούς που ακολουθούν τις ιδέες του θύματός του», ήταν το ρεπορτάζ με το οποίο κατέγραψε την είδηση η εφημερίδα «Γκράνμα» της Κούβας.

ΜΕΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΙΑ – APPLE.

 

 

1. Εκμεταλλεύονται βάναυσα τους εργάτες στην Ταιβάν.

Για να αυξήσουν το περιθώριο κέρδους η Apple πρέπει να παράγει φτηνά iPhone. Από την στιγμή που χρησιμοποιεί τα πιο ακριβά υλικά η διαφορά γίνετε στην εκμετάλλευση φτηνού εργατικού δυναμικού. Σε άρθρο της η New York Times αναφέρει οτι οι εργαζόμενοι στην Foxconn, η πρώην κατασκευάστρια εταιρία του iPhone, βγάζουν $22 για κάθε δωδεκάωρη βάρδια και συχνά πυκνά αναγκάζονται να δουλέψουν παραπάνω. Υπήρξαν τόσες πολλές αυτοκτονίες από τα δωμάτια(ναι τους έχουν κρεβατοκάμαρες και κοιμούνται μέσα) των εργαζόμενων που η Foxconn αναγκάστηκε και εγκατέστησε δίχτυα στις πλευρές των κτιρίων.

Επανάσταση χύμα

Σήμερα που το καπιταλιστικό σύστημα έχει μπει σε μια φάση έντονης και παρατεταμένης οικονομικής κρίσης , σήμερα που οι μάσκες έπεσαν και το τέρας έχει δείξει το πραγματικό του πρόσωπο, σήμερα που η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο είναι μια σκληρή, καθημερινή και οφθαλμοφανής πραγματικότητα, σήμερα που το τέρας του φασισμού τριγυρνά μ’ ένα τσεκούρι στις εργατογειτονιές , σήμερα λοιπόν είναι η ώρα να δούμε μερικές αλήθειες γυμνές και να προβούμε  σε διάφορα  κατά τη γνώμη μου σημαντικά συμπεράσματα.

    Η πρώτη και σπουδαιότερη παρατήρηση που πρέπει να γίνει είναι ο βαθμός οργάνωσης της φασιστικής συμμορίας. Προκαλεί βαθιά εντύπωση ακόμα και στα αστικά ΜΜΕ ο βαθμός με τον οποίο είχαν οργανωθεί οι φασίστες . Δεν έκαναν τίποτα τυχαία, τίποτα δεν γίνονταν χύμα, όλα είχανε έναν κεντρικό έλεγχο, έναν κεντρικό σχεδιασμό από τον μαχαιροβγάλτη στην Νίκαια μέχρι τον φασίστα χάκερ και μέχρι τον στρατολογημένο αστυνομικό, όλα γίνονταν βάσει οργανωμένου σχεδίου, βάσει συγκεκριμένων εντολών. Όλα αυτά καταδεικνύουν με τον πιο σαφή τρόπο πως ο βαθμός οργάνωσης της πιο μαύρης αντίδρασης στην Ελλάδα είναι πολύ υψηλός. Αυτό το γεγονός από μόνο του γεννά ένα αυθόρμητο ερώτημα. Αφού  η αντίδραση είναι τόσο καλά οργανωμένη, ποσό ηλίθιοι μπορεί να είναι όλοι αυτοί που υποστηρίζουν πως το λαϊκό κίνημα πρέπει να είναι χύμα; Δεν ξέρω αν μπορώ να δώσω επαρκή απάντηση σε αυτό το ερώτημα αλλά αυτό που ξέρω στα σίγουρα είναι πως το λαϊκό κίνημα και η εργατική τάξη αν δεν οργανωθεί κι αυτή και μάλιστα σε υψηλού βαθμού οργάνωση τότε το αστικό κράτος και η πιο μαύρη τους αντίδραση θα την ξεκάνουν. Σήμερα περισσότερο από ποτέ φαίνεται ξεκάθαρα πως το να κατέβεις σε μια πλατεία και να κάνεις ΜΠΟΥ! στον καπιταλισμό, δεν υπάρχει περίπτωση να τον τρομάξεις. Όποιος το πιστεύει αυτό είναι ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ και θα πάρει κόσμο στον λαιμό του. Οι σημερινές συνθήκες απαιτούν από πλευράς κινήματος υψηλότατου βαθμού οργάνωση, συντονισμένη δράση και προπαντός ταξικό προσανατολισμό.

Σχέσεις κράτους - Χρυσής Αυγής

Γραφει ο
Νικος Μπογιοπουλος

Ο Ενγκελς στο έργο του «Η καταγωγή της οικογένειας, της ατομικής ιδιοκτησίας και του κράτους», το δίνει με έναν εξόχως συμπυκνωμένο τρόπο. Σημειώνει:
«(...) το κράτος γεννήθηκε από την ανάγκη χαλιναγώγησης των ταξικών αντιθέσεων και επειδή ταυτόχρονα γεννήθηκε μέσα στη σύγκρουση των τάξεων αυτών, είναι κατά γενικό κανόνα κράτος της πιο ισχυρής, οικονομικά κυρίαρχης τάξεως, που με τη βοήθεια του κράτος γίνεται και πολιτικά κυρίαρχη και αποκτά έτσι νέα μέσα για την καθυπόταξη και την εκμετάλλευση της καταπιεζόμενης τάξης».
*
Το κράτος, με άλλα λόγια, δεν είναι κάτι το «ουδέτερο». Δεν ανήκει σε όλους. Το κράτος κατά γενικό κανόνα είναι κράτος της κυρίαρχης τάξης. Το κράτος είναι η πολιτική οργάνωση της οικονομικά κυρίαρχης τάξης που αποσκοπεί στην υπεράσπιση της υπάρχουσας κατάστασης και την κάμψη της αντίστασης άλλων τάξεων.

ΕΧΟΥΝ ΠΕΘΑΝΕΙ ΟΙ ΝΕΚΡΟΘΑΦΤΕΣ;

Ποια δύναμη στην κοινωνία θα μπορέσει να σπάσει αυτόν τον ασφυκτικό κλοιό στην παραγωγή και την ίδια τη ζωή; Ένα από τα θεμελιώδη στοιχεία που εισήγαγε ο Καρλ Μαρξ και ο Φρίντριχ Ένγκελς στη νεαρή Ένωση Εργατών ήταν η άποψη ότι η κοινωνική επανάσταση θα μπορούσε να μόνο έργο της ίδιας της εργατικής τάξης. Σύμφωνα με το κομμουνιστικό Μανιφέστο των Μαρξ και Ένγκελς οι νεκροθάφτες του εκμεταλλευτικού συστήματος είναι οι ίδιοι οι εργαζόμενοι. Είναι ζωντανοί σήμερα οι νεκροθάφτες;

Πίνακας 1 : ποσοστό απασχόλησης στην αγροτική οικονομία,

 τη βιομηχανία και τις υπηρεσίες σε όλο τον κόσμο.

Έτος	Αγροτική οικονομία	Βιομηχανία	Υπηρεσίες
1950	67	15	18
1970	56	19	25
1980	53	20	27
1990	49	20	31
2000	46	20	34
2006	38,7	21,3	40

Πηγή: Διεθνής Οργάνωση Εργασίας (ILO), Παγκόσμια έκθεση απασχόλησης, 2007.

Ευρωπαϊκή Επιτροπή, Απασχόληση στην Ευρώπη, 2004.

Η έκθεση της ILO για τις παγκόσμιες τάσεις στην απασχόληση δείχνει ότι για πρώτη φορά στη ανθρώπινη ιστορία οι υπηρεσίες ξεπέρασαν την αγροτική οικονομία: «το 2006 το μερίδιο του τομέα των υπηρεσιών στην απασχόληση παγκοσμίως ξεπέρασε για πρώτη φορά την αγροτική οικονομία ανεβαίνοντας από το 39,5% στο 40%. Το μερίδιο της αγροτικής οικονομίας μειώθηκε από το 39,7% στο 38,7%. Ο τομέας της βιομηχανίας έφτασε στο 21,3% της συνολικής απασχόλησης.

Τα δεδομένα στον Πίνακα 1 υπογραμμίζουν τρία γεγονότα. Πρώτον, το τελευταίο μισό του αιώνα η απασχόληση στην αγροτική οικονομία μειώθηκε από 67% σε 38,7%. Η τάξη των αγροτών καταστράφηκε. Στη Ευρώπη η διαδικασία αυτή συνεχίζεται εδώ και τρεις αιώνες. Σήμερα η διαδικασία αυτή είναι σε εξέλιξη σε όλο τον κόσμο. Δεύτερον, υπάρχει αύξηση της απασχόλησης στις «υπηρεσίες». Θα επιστρέψουμε σε αυτό αργότερα. Τρίτον, βλέπουμε στασιμότητα ακόμα και μικρή άνοδο της απασχόλησης στη βιομηχανία σε παγκόσμια κλίμακα. Αυτό είναι το αποτέλεσμα της μείωσης της απασχόλησης στη βιομηχανία στις αναπτυγμένες χώρες και της αύξησής της σε άλλες περιοχές.

Είναι καλύτερα να διαχωρίζουμε τον πρωτογενή, δευτερογενή και τριτογενή τομέα. Ο πρωτογενής τομέας, η αγροτική οικονομία σημαίνει την εξαγωγή από τη φύση. Ο δευτερογενής τομέας, η βιομηχανία σημαίνει την αλλαγή της φύσης. Και ο τριτογενής τομέας τα υπόλοιπα. Σήμερα πολλοί κλάδοι που ανήκουν στο δευτερογενή τομέα χαρακτηρίζονται ως «υπηρεσίες». Το αποτέλεσμα είναι να δημιουργείται μια διαστρεβλωμένη εικόνα.

Λούμπεν προλεταριάτο

‘’ Ή επανάσταση τού Φλεβάρη είχε πετάξει το στρατό έξω
από το Παρίσι. Ή Εθνοφρουρά, δηλ. ή αστική τάξη στις διάφορες διαβαθμίσεις της, αποτελούσε τη μοναδική δύναμη. Μονάχη της όμως ένιωθε πώς δε μπορούσε ν' αναμετρηθεί με το προλεταριάτο. 'Επιπλέον ήταν υποχρεωμένη -αν και ύστερα από
την πιο πεισματική αντίσταση και προβάλλοντας εκατό διαφορετικά εμπόδια —ν' ανοίγει βαθμιαία και τμηματικά τις γραμμές της και ν' αφήνει να μπαίνουν σ' αυτές ένοπλοι προλετάριοι. Έμενε λοιπόν μονάχα μια διέξοδος: ν ' Αντιπαρατάξει
ένα  μέρος των προλετάριων ενάντια στο άλλο . 

Για το σκοπό αυτό η προσωρινή κυβέρνηση συγκρότησε 24
τάγματα της κινητής φρουράς , το καθένα από χίλιους
άνδρες, νέους 15 ως 20 χρονών. Οι περισσότεροι απ' αυτούς
ανήκαν στο κουρελοπρολεταριάτο πού, σ' όλες τις μεγάλες πόλεις αποτελεί μια μάζα που διακρίνεται ξεκάθαρα από
το βιομηχανικό προλεταριάτο, ένα στρώμα απ' όπου στρατολογούν κάθε λογής κλέφτες κι εγκληματίες πού ζουν από τα ψίχουλα της κοινωνίας, άνθρωποι χωρίς καθορισμένο Επάγγελμα,
αλήτες, gens sans feu et sans aveu
πού διαφέρουν ανάλογα με το βαθμό πολιτισμού τού Έθνους στο οποίο ανήκουν, μα πού δεν απαρνιούνται ποτέ την ιδιότητα τους των λατζαρόνι.

Στη νεαρή ηλικία πού ή κυβέρνηση τούς στρατολογούσε, ήταν κατάλληλοι για όλα, ικανοί τόσο για τούς μεγαλύτερους ηρωισμούς 
και για τις πιο έξαλλες αυτοθυσίες, όσο και για τις ποταπότερες
ληστρικές πράξεις και για την πιο βρώμικη διαφθορά. Η 
προσωρινή κυβέρνηση τούς πλήρωνε 1 φράγκο και 50 λεφτά 
τη μέρα, δηλ. τούς αγόραζε. Τούς έδωσε Ιδιαίτερη στολή, δηλ. 
τούς έκανε να διακρίνονται εξωτερικά από τούς μπλουζοφορεμένους εργάτες. Για αρχηγούς, είτε τούς όρισαν αξιωματικούς 
από τον ταχτικό στρατό, είτε αυτοί οι ίδιοι εκλέγανε νεαρά 
μπουρζουαζόπαιδα που τα παχιά τους λόγια για τον υπέρ πατρίδος θάνατο και την αφοσίωση στη δημοκρατία τούς συνάρπαζαν. 

"Έτσι, μπροστά στο παρισινό προλεταριάτο ορθωνόταν ένας 
στρατός από 24.000 νέους, γερούς, ριψοκίνδυνους άνδρες, ένας 
στρατός βγαλμένος μέσα άπ' το ίδιο του το περιβάλλον. ‘’

Κάρλ Μάρξ ,  Οι ταξικοί αγώνες στη Γαλλία

Χθες βράδυ ενσαρκώθηκε αυτό που εδώ και τρία χρόνια σχεδιάζεται. Το λούμπεν προλεταριάτο της χώρας με την νομική, οικονομική και πολιτική κάλυψη των φασιστών καθώς και με την ανοχή του αστικού κράτους δολοφονεί εργάτες μέσα σε εργατικές γειτονιές.

Η χαρά της εκδίκησης είναι η οργάνωσή της

Κατερίνα Νικολαΐδου, Έυη Μαυροφρύδη

Ο δικαστικός και πολιτικός Λε Σαπελιέ το 1791 στην Γαλλία, θέλοντας να βγάλει παράνομες τις απεργίες και τα συνδικάτα είχε πει: ''Είναι ώρα να προλάβουμε την ανάπτυξη αυτής της ανακατωσούρας, δηλαδή, τον συνασπισμό που κάνουν οι εργάτες για να πετύχουν την αύξηση της τιμής της εργάσιμης μέρας και για να μετριάσουν την απόλυτη εξάρτηση που είναι σχεδόν σαν τη σκλαβιά. Πρέπει οπωσδήποτε να τους καταπιέσουμε... και γιατί? Γιατί οι εργάτες επιτίθενται με τον τρόπο αυτό στην ελευθερία των αφεντικών τους''.

Η φράση αυτή λοιπόν συνοψίζει την κυβερνητική πολιτική των τελευταίων 3 χρόνων, με αποκορύφωμα την αποδιάρθρωση του συστήματος των συλλογικών διαπραγματεύσεων και την εξατομίκευση των συμβάσεων εργασίας. Η αποστέρηση από τα συνδικάτα του βασικού τους ρόλου, του καθορισμού, δηλαδή, της αμοιβής και των όρων εργασίας των εργαζομένων ενισχύει ακόμα περισσότερο το αίσθημα της ματαιότητας της συλλογικής διεκδίκησης και αγώνα για τον κόσμο της εργασίας που με τη σειρά του διευκολύνει την περαιτέρω συμπίεση των εργασιακών δικαιωμάτων. Επειδή όμως τίποτα δεν γίνεται χωρίς ολοκληρωμένο σχέδιο η αιτιολόγηση της κατάργησης της συλλογικής αυτονομίας πρέπει να αποκτήσει και ιδεολογικό περίβλημα για την κυβέρνηση. Με την ανάδειξη περιπτώσεων διεφθαρμένων συνδικαλιστών που σε αγαστή συμπόρευση με τις εκάστοτε κυβερνητικές επιλογές του παλαιού δικομματισμού και των συνδικαλιστικών τους παρατάξεων σπαταλούσαν το δημόσιο χρήμα προκειμένου να στήνουν πελατειακά δίκτυα προς όφελος των κυβερνήσεων, επιχειρούν μια γενικευμένη επίθεση στην έννοια του συνδικαλισμού και της συλλογικής εκπροσώπησης. Για την επιτυχία του σχεδίου αυτού επιστρατεύεται πολύ πλούσιο λεξιλόγιο όπως ''Φαγοπότι στα συνδικάτα'', ''Όργιο σκανδάλων από συνδικαλιστές'', ''Περίσσιο θράσος διέπει τους συνδικαλιστές'' κ.τ.λ. Δεν κάνει, λοιπόν, καθόλου εντύπωση η μεθοδευμένη στόχευση του συνδικαλιστικού κινήματος, καθώς μέσα από αυτούς τους χαρακτηρισμούς αποκτά δικαιολογητική βάση η αποδιάρθρωση των συλλογικών διαπραγματεύσεων και η επί της ουσίας κατάργηση της βασικής ύλης των συνδικάτων που ντύνεται το μανδύα του «χτυπήματος» του διεφθαρμένου παλαιού μεταπολιτευτικού κόσμου.

Ο ιμπεριαλισμός σήμερα

Ήδη από τις αρχές του 20 ου αιώνα ο Λένιν εντόπισε την ποιοτική μεταβολή του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος , από την φάση εκείνη που κυριαρχούσαν οι μικρές επιχειρήσεις και ο ελεύθερος συναγωνισμός στη φάση που επικρατούν τα μονοπώλια , το γνωστό δηλαδή σε όλους μας μονοπωλιακό κεφάλαιο. Το φαινόμενο αυτό από τότε έως σήμερα δεν έχει αλλάξει ποιοτικά χαρακτηριστικά, έχει όμως αλλάξει  ποσοτικά. Τα μονοπώλια του σήμερα είναι απείρως μεγαλύτερα και πιο εξελιγμένα από εκείνα που περιέγραφε ο Λένιν στα έργα του και αντίστοιχα ο βαθμός εξάρτησης της παγκόσμιας οικονομίας από αυτά έχει μεγαλώσει. Αύξηση της οικονομικής εξάρτησης σημαίνει προφανώς και αύξηση της πολίτικης εξάρτησης

Πριν μιλήσουμε όμως για τα μονοπώλια του σήμερα και τον ιμπεριαλισμό του σήμερα ας μιλήσουμε για τα μονοπώλια του χθες. Τι είναι το μονοπωλιακό κεφάλαιο και οι μονοπωλιακές επιχειρήσεις; Πως δουλεύουν; Ας δούμε με ένα απλοϊκό  παράδειγμα για το πως δουλεύει ο καπιταλισμός στην ανώτερη βαθμίδα του, πως δουλεύουν τα μονοπώλια.

Φασίστες, οι π@υτάνες των αστών

Όχι δεν είναι ένα σχήμα λόγου ούτε και κάποια πρόκληση για τους ναζίδες που περιφέρουν  τις θλιβερές τους φάτσες υποδυόμενοι τους πατριώτες λες και κριτήριο του πόσο πατριώτης είσαι είναι το πόσο μισείς τους άλλους. 

Όχι, αυτή η ανάρτηση δεν έχει σκοπό της να προκαλέσει. Σκοπός της είναι να αποκαλύψει την ιδεολογική πλάνη των φασιστών ,την πλάνη των ναζίδων ( εθνικοσοσιαλιστών) και πως αυτή η πλάνη οδηγεί νομοτελειακά κάθε φασίστα κάθε ναζί να γίνεται αυτό που λέει ο τίτλος του κειμένου, μια πόρνη, έλεος στις ορέξεις της αστικής τάξης

 Ας τα πάρουμε τα πράγματα όμως από την αρχή . Σε τι πιστεύουν οι φασίστες, ποια είναι η ιδεολογία των εθνικοσοσιαλιστών ; Ο φασισμός - Ναζισμός είναι μια ιδεολογία η οποία πολλά απ όσα λέει είναι γενικολογίες και ασάφειες. Δεν έχουν δηλαδή ένα συγκεκριμένο ιδεολογικό περιεχόμενο που να ορίζει ότι πιστεύουμε πχ αυτό , και θα κάνουμε το άλλο. Σε γενικές γραμμές όμως, μπορούμε να πούμε πως είναι μια ιδεολογία που ξεκινά με την υπόθεση πως δεν υπάρχει πάλη των τάξεων . Δηλαδή αμφισβητούν την πεμπτουσία του μαρξισμού. Ξεκινώντας λοιπόν από την υπόθεση πως η πάλη των τάξεων δεν υφίσταται και πως είναι μια πλάνη, υποστηρίζουν πως θα πρέπει να συσταθεί μια διαταξική κοινωνική ομάδα που θα αποτελείται από μικροαστούς, εργάτες , εφοπλιστές και βιομηχάνους οι οποίοι θα έχουν ως κοινό τους γνώρισμα, ως κοινό παρανομαστή την κοινή εθνική ταυτότητα . Τώρα ποιον ακριβώς εννοούν ομοεθνή μόνο αυτοί ξέρουν. Αυτόν που μιλά την ίδια γλώσσα; Αυτόν που γεννήθηκε εδώ; Αυτόν που το δέρμα του δεν διαφέρει και τόσο πολύ σε απόχρωση από των άλλων; Δεν ξέρω αλλά μάλλον ούτε και εκείνοι . Τέλος πάντων αυτοί υποστηρίζουν πως αυτή η διαταξική ομάδα θα πρέπει να δουλέψει σε αγαστή συνεργασία και αρμονία με σκοπό την εθνική πρόοδο . Εδώ, ακριβώς σε αυτό το σημείο  βρίσκεται όλη η ουσία . Αυτή λοιπόν η διαταξική εθνική αποτελείται από τάξεις και δεν ξέρω αν οι μικροαστοί αντιλαμβάνονται πως ο θάνατος της μια τάξης είναι η ζωή της άλλης αλλά οι βιομήχανοι το ξέρουν σίγουρα πολύ  καλά . Το ξέρουν καλά διότι αυτό που ζητούσαν από τον ΄΄φύρερ΄΄ ή τον Μουσολίνι ήταν να τους δώσει κάποιους κατώτερους πχ Εβραίους που θα δουλεύουν 15 ώρες/μέρα με μηδέν μισθό. Επίσης ζητούσαν από τον ΄΄φύρερ΄΄ να κάνει πόλεμο , να πουλήσουν τα όπλα που παρήγαγαν, να καταστρέψει την βιομηχανία των αντίπαλων καπιταλιστών , να μπουν αυτοί σε αγορές που ήταν παλιά δυσπρόσιτες . Τι ζητούσαν λοιπόν οι αστοί από την διαταξική αυτή συμμαχία με ηγεσία τους φασίστες- ναζιστές; Ζητούσαν τη μεγιστοποίηση των κερδών τους. Κι Χίτλερ τι τους έδωσε; Μέγιστα κέρδη! Για να δούμε όμως τι εισέπραξαν οι υπόλοιπες οικονομικές τάξεις ; Εισέπραξαν, πόλεμο, απομάκρυνση από τις εστίες τους , εισέπραξαν την οικονομική καταστροφή, εισέπραξαν θάνατο (περίπου 7.000.000 Γερμανοί άφησαν τα κόκκαλα τους στον Β παγκόσμιο πόλεμο) και όσοι έζησαν , εισέπραξαν το στίγμα του φονιά και το δώσανε προίκα στα παιδιά τους και στα παιδιά των παιδιών τους. 

Να λοιπόν τι ήτανε αυτή η διαταξική συμμαχία , ήταν μια φενάκη , ένα ψέμα που βασίστηκε πάνω σ ένα άλλο ψέμα , της ανυπαρξίας της πάλης των τάξεων. Η υπόθεση των εθνικοσοσιαλιστών -φασιστών της διαταξικής κοινωνία μετατρέπει απευθείας όλη την κοινωνία σε υποχείριο των αστών ,προσπαθεί να μετατρέψει όλη την κοινωνία σε αυτό που ίδιοι είναι, δηλαδή π@υτάνες των αστών .

Καπιταλιστική κρίση

    Σε αυτή την ανάρτηση θα προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε με αδρό τρόπο πως δημιουργούνται οι οικονομικές κρίσεις στον καπιταλισμό. Αυτή η προσπάθεια σκοπεύει να καταδείξει πως οι καπιταλιστικές κρίσεις δεν οφείλονται σε κάποιες συγκυρίες όπως προσπαθούν να πουν οι αστοί οικονομολόγοι, ούτε και σε κακοδιαχείριση όπως προσπαθούν να υποστηρίξουν οι έλληνες πολιτικοί. Όχι δηλαδή πως στη Ελλάδα τόσα χρόνια δεν υπήρξαν λαμόγια που κατασπατάλησαν το δημόσιο χρήμα, το αντίθετο μάλιστα. Απλά και τα λαμόγια αυτά να μην υπήρχαν, η κρίση θα εμφανιζόταν ίδια και απαράλλακτη και μάλιστα με την ίδια δριμύτητα

Η ουσία της ταξικής πάλης

Η κυρίαρχη άποψη και φιλολογία ξορκίζει τον εμφύλιο ως ειδεχθές έγκλημα, ως παραβίαση της νομιμότητας και της εθνικής ενότητας. Η άποψη αυτή δεν πατάει στα πόδια της επιστημονικά. Σ' όλο τον κόσμο ο εμφύλιος πόλεμος ποτέ δεν εκδηλώθηκε ως ένα προαποφασισμένο σχέδιο. Ηταν αντικειμενική φυσιολογική εξέλιξη της σύγκρουσης ανάμεσα σε ριζικά αντιτιθέμενα κοινωνικά, ταξικά συμφέροντα. Που έφτανε στην εμφύλια σύρραξη όταν η ταξική πάλη κορυφωνόταν στον ανώτατο βαθμό της. Ο εμφύλιος πόλεμος, όσο κι αν ξορκίζεται, είναι έκφραση, είναι μέρος, στοιχείο, η ουσία της ταξικής πάλης. Είναι η κορύφωση της ταξικής πάλης, ανεξάρτητα από τις μορφές που μπορεί να πάρει. Συνήθως ένοπλες. Στις σύγχρονες αστικές κοινωνίες, στο στάδιο του ιμπεριαλισμού, η σύγκρουση με την αστική τάξη, με τους θεσμούς της εξουσίας της, εξαιτίας της αντιλαϊκής πολιτικής, είναι καθημερινή και οξύτατη. Το παρατηρούμε ειδικά σήμερα που η οικονομική κρίση μαίνεται. Το κεφάλαιο επιχειρεί να φορτώσει, με την απειλή της πείνας και του τρόμου, όλες τις συνέπειες της κρίσης στην εργατική τάξη. Από την πλευρά της αστικής τάξης είναι ένας ανελέητος πόλεμος. Είναι, ταυτόχρονα, συγκαλυμμένος με το μανδύα της συναίνεσης, δηλαδή της υποταγής της εργατικής τάξης στους σχεδιασμούς των επιτελείων του κεφαλαίου. Ο καπιταλισμός δε γνωρίζει έλεος απέναντι στην εργατική τάξη μπροστά στο κέρδος. Είτε σε φάση ανάπτυξης είτε σε φάση διακοπής της διευρυμένης καπιταλιστικής παραγωγής. Η εργατική τάξη δεν μπορεί, εφόσον δε θέλει να φτάσει σε ζωώδη κατάσταση, παρά να αντισταθεί. Δεν μπορεί να συμβιβαστεί, πολύ περισσότερο όταν η εποχή μας μπορεί να δώσει άμεσες και ουσιαστικές λύσεις και απαντήσεις στις σύγχρονες κοινωνικές ανάγκες. Πώς θα λυθεί αυτή η αντίθεση; Πώς θα εξαλειφθεί αυτό το φαινόμενο, όπως το λέει ο λαός μας, οι πλούσιοι να γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι; Πώς θα εξαλειφθούν οριστικά οι κρίσεις; Δεν υπάρχει άλλη λύση από την κατάργηση της κύριας αιτίας. Της ατομικής ιδιοκτησίας στα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής. Δεν υπάρχει άλλη επιλογή από την κοινωνική επανάσταση, τη σοσιαλιστική επανάσταση. Η λαϊκή εξέγερση με στόχο την εξουσία είναι αναπόφευκτη. Η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη. Είναι εξέλιξη αναγκαία και δυνατή. Ωριμάζει μέσα στην εξέλιξη της ταξικής πάλης, που δεν καταργείται, δεν αναστέλλεται. Η έκβαση, η νίκη της εξαρτάται και από ένα σύνολο παραγόντων, με καθοριστικό παράγοντα την ετοιμότητα και ωριμότητα του εργατικού κινήματος και της πρωτοπορίας του. Ούτε η εργατική τάξη μπορεί να παραιτηθεί από τη διεκδίκηση μιας καλύτερης ζωής, ούτε η κυρίαρχη τάξη από τα προνόμιά της. Είναι θέμα συσχετισμών. Είναι θέμα ωρίμανσης των συνθηκών για ριζικές αλλαγές, με κυρίαρχο στοιχείο τη συνειδητή θέληση και απόφαση της πλειοψηφίας του λαού. Η εργατική τάξη έχει συμφέρον να εξελιχθεί αυτή η πάλη ομαλά και αναίμακτα. Η αστική τάξη δεν υπάρχει περίπτωση να επιτρέψει μια τέτοια εξέλιξη. Η Ιστορία διδάσκει ότι η άρχουσα τάξη δεν παραιτείται από την εξουσία της ούτε στο μνήμα της. Να, η βασική αιτία των εμφυλίων, της οξύτατης ταξικής σύγκρουσης. Είναι η βίαιη, με όλα τα μέσα, υπεράσπιση της εξουσίας της που τη θεωρεί αιώνια και απαραβίαστη και όταν ακόμα έχει πολιτικά ηττηθεί. Οπως έγινε στην Ελλάδα, όπως έγινε χαρακτηριστικά στη Χιλή κι αλλού. Ο εξορκισμός, λοιπόν, των εμφυλίων, της ταξικής πάλης, είναι το σκιάχτρο της άρχουσας τάξης για την υποταγή του εργατικού και λαϊκού κινήματος σε αιώνια σκλαβιά. Και θα ήταν ασυγχώρητη αφέλεια και αισχρή προδοσία των συμφερόντων της εργατικής τάξης η αποδοχή αυτής της θεωρίας.

Πηγή Ριζοσπάστης