Φασισμός και βιομήχανοι - Πόσο πονάει το σύστημα από την άνοδο του φασισμού;

Του Γιώργου Σαρρή 

Το έχουμε ακούσει σε όλα τα πάνελ που "μελετούν" δήθεν το "φαινόμενο της Χρυσής Αυγής".

Το έχουμε διαβάσει σε τόσα και τόσα "έγκυρα" και "ουδέτερα" συστημικά site, το έχουμε δει να λέγεται από αγνώστους (και γνωστούς) στις συζητήσεις καφενείου του fb.

"Δεν είμαι φασίστας, απλά ψήφισα Χ.Α. γιατί αυτό πονάει το σύστημα!"

Το σύστημα όμως λέγεται καπιταλισμός. Είναι η εξουσία των μεγάλων ομίλων που κινούμενοι στο παρασκήνιο κάνουν ό,τι θέλουν, και μέσω των κυβερνήσεων, που είναι το πολιτικό τους προσωπικό, και φυσικά ελέγχουν, επιβάλλουν τις επιθυμίες τους, τα συμφέροντα των επιχειρήσεών τους, ως "ανάγκες της οικονομίας της πατρίδας".

Πονάει όμως το σύστημα από την όποια άνοδο του φασισμού; Φοβάται το φασισμό;

Για να μην πολυλογούμε, η μεγάλη επιχειρηματικότητα όχι μόνο δεν σκιάζεται από το φασισμό και τη Χ.Α. αλλά και τη θεωρεί ως τη χρυσή της εφεδρεία, το πιο σκληρό όπλο της δηλαδή (εναντίον του λαού), που θα εμφανισθεί ολοφάνερα όταν χρειαστεί. Όλα τα άλλα είναι κυριολεκτικά ιστορίες για αγρίους.

Για όποιον μπορεί να κοιτάξει με καθαρό μάτι την ιστορία, δεν μπορεί να μη δεί ότι ο καπιταλισμός πήρε το πιο απάνθρωπο και σκληρό εκμεταλλευτικό του πρόσωπο τον καιρό του Ναζισμού στη Γερμανία, ειδικά τα χρόνια που ο πόλεμος μαινόταν σε όλα τα μέτωπα.

Τότε οι Ναζί έχτιζαν για λογαριασμό των μεγάλων Γερμανικών μονοπωλίων στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπου οι αιχμάλωτοι δούλευαν σαν σκλάβοι μέχρι θανάτου για να πλουτίσουν έξω από κάθε όριο οι επιχειρήσεις. Κι όταν δεν πέθαιναν από τη σκληρή δουλειά, όταν πια δεν είχαν τίποτα να δώσουν υπήρχαν και οι φούρνοι ή οι θάλαμοι αερίων...

Ο "πατριωτισμός" στο μεγαλείο του, όπου "πατρίδα" για τους καπιταλιστές ήταν και τότε το επιχειρηματικό κέρδος.

''Επαγρύπνηση'' Αν οι φασίστες κυβερνούσαν

πηγή

Αν οι φασίστες παίρναν την εξουσία στα χέρια τους πολλά πράγματα θα άλλαζαν σε αυτή την χώρα

Κατ αρχάς θα συλλαμβάναν και θα φυλάκιζαν όλους τους κομμουνιστές ως προδότες του έθνους, επειδή με τις θεωρίες τους περί πάλης των τάξεων σπέρνουν την διχόνοια ανάμεσα στους Έλληνες και τους χωρίζουν σε πλούσιους και φτωχούς, σε εργάτες και αφεντικά.

Αφού λοιπόν φυλακίσουν όλους τους κομμουνιστές και απαγορέψουν τις ιδέες τους ως επικίνδυνες για την εθνική συνοχή τότε θα στραφούν εναντίον των μεταναστών.

Τους μετανάστες θα τους κατηγορήσουν ως εξαιρετικά επικίνδυνους εγκληματίες διότι όχι μόνο έχουν μια φυσική έξη απέναντι στο έγκλημα αλλά και γιατί παίρνοντας τις δουλειές των Ελλήνων σπέρνουν την δυστυχία στο έθνος. Έτσι λοιπόν δεν θα τους απελάσουν όπως προεκλογικά υποστήριζαν αλλά θα τους δικάσουν και θα τους καταδικάσουν σε καταναγκαστική εργασία σε εργοστάσια Ελλήνων βιομηχάνων, ως ποινή για το κακό που κάναν στην πατρίδα.

Οι Έλληνες βιομήχανοι πολύ θα ωφεληθούν με αυτό  το μέτρο μιας και θα έχουν στην διάθεση τους εργάτες που θα δουλεύουν άπειρες ώρες χωρίς καθόλου χρήματα, έτσι τα κέρδη τους θα πολλαπλασιαστούν. Τότε λοιπόν ο εκπρόσωπος των βιομηχάνων θα παρασημοφορήσει τον αρχηγό των φασιστών ως μέγα πατριώτη και θα του συστήσει για το καλό του έθνους να βρει και άλλους τέτοιους εθνικούς εχθρούς για τα εργοστάσια τους.

Ο ρατσισμός στον καπιταλισμό

«Σαν ένας μακρόσυρτος, φρικιαστικός κεραυνός, προάγγελος κυκλώνων που σκοτεινιάζουν τον ουρανό και τσακίζουν τις πόλεις, το αιφνίδιο μαντάτο αντήχησε σε όλη την Καραϊβική, ξεσηκώνοντας κραυγές, ανάβοντας τους δαυλούς της πυρκαγιάς: δημοσιεύτηκε ο νόμος της 30ης φλορεάλ έτους Χ (Μάης του 1802) που επανέφερε τη δουλεία στις γαλλικές αποικίες της Αμερικής. Ακύρωνε το διάταγμα της 16ης πλυβιόζ έτους II (Φλεβάρης 1794), πούχε καταργήσει τη δουλεία. Μια απέραντη αγαλλίαση ξέσπασε στους κατέχοντες, μεγαλοϊδιοκτήτες φυτειών, που ενημερώθηκαν γρηγορα για όσα τους ενδιέφεραν, αφού τα μαντάτα πετούσαν πάνω από τα καράβια. Πληροφορήθηκαν ότι θα ετίθετο πάλι σε ισχύ το προεπαναστατικό αποικιοκρατικό καθεστώς, πράγμα που θα τους επέτρεπε να ξεμπερδεύουν μια και καλή με τα ανθρωπιστικά φληναφήματα αυτής της βρωμοεπανάστασης. Παντού, στη Γουαδελούπη, στη Δομίνικα, στη Μαρί-Γκαλάντ η αναγγελία του μηνύματος συνοδεύτηκε από μπαταρίες, κανονιοβολισμούς και φωταγωγίες ενώ χιλιάδες ελεύθεροι πολίτες, απελευθερωμένοι δούλοι, οδηγούνταν με τον βούρδουλα στα παλιά τους παραπήγματα, ξυλοκοπούμενοι άγρια. Οι πρώην Λευκοί Άρχοντες όρμησαν μέσα από τους αγρούς, με αγέλες κυνηγόσκυλων σε αναζήτηση των παλιών τους δούλων που παρέδιδαν αλυσοδεμένους στους επιστάτες τους. Αυτό το άτακτο κυνήγι δημιούργησε τέτοιο φόβο για ενδεχόμενη σύγχυση σε ορισμένους απελεύθερους της προεπαναστατικής περιόδου, της Μοναρχίας, μικρομπακάληδες, μικροκαλλιεργητές, που συγκέντρωσαν τα υπάρχοντα τους με σκοπό να διαφύγουν στο Παρίσι. Εμποδίστηκαν όμως έγκαιρα από νέο διάταγμα της 5ης μεσιντόρ (Ιούνης) που απαγόρευε την είσοδο στη Γαλλία κάθε έγχρωμου. Ο Βοναπάρτης εκτιμούσε ότι η μητρόπολη είχε υπεραρκετούς νέγρους και φοβόντουσαν ότι ο μεγάλος αριθμός τους θα μετέδιδε στο ευρωπαϊκό αίμα "αυτήν την απόχρωση πούχε διαδοθεί στην Ισπανία μετά την εισβολή των Αράβων"».

Αλέχο Καρπεντιέ, Ο Αιώνας των φώτων

Το πολιτικό οικοδόμημα που έκτισε ο καπιταλισμός και που χρησιμοποίησε ως δούρειο ίππο για να συσπειρώσει γύρω του ευρύτερες λαϊκές μάζες ειδικά στα πρώτα του χρόνια ήταν η αστική δημοκρατία

Η Γαλλική επανάσταση διακήρυττε την ισονομία, την ισοπολιτεία, την κατάργηση της δουλείας και την μετατροπή άμεσα των δούλων σε ελεύθερους πολίτες. Οι διακηρύξεις αυτές ειδικά στα πρώτα χρόνια μετά την εμφάνιση του διαφωτισμού και της Γαλλικής επανάστασης φάνταζαν εξαιρετικά πρωτοποριακές και έτυχαν ευρύτατης αποδοχής, ειδικά αυτά από τα φτωχά λαϊκά στρώματα της φεουδαρχίας όπως τους δούλους και τους δουλοπάροικους.

Antonio Gramsci-Η Aντίδραση

Antonio Gramsci

Η Αντίδραση

Avanti!, 17 Οκτώβρη 1920

Μτφρ.: Lenin Reloaded

[...] Αναμφίβολα, η Αντίδραση στην Ιταλία δυναμώνει και θα επιδιώξει να επιβληθεί δια της βίας ανά πάσα στιγμή: η Αντίδραση, η οποία υπήρχε πάντα, η οποία υπακούει τους δικούς της νόμους εξέλιξης, και η οποία θα αποκορυφωθεί στην πιο θηριώδη τρομοκρατία που έχει ποτέ γνωρίσει η ιστορία. Δεν είναι τυχαίο σήμερα ότι ολωνών τα μάτια είναι καρφωμένα στο Φιούμε και τη Δαλματία, στον Ντ' Ανούντσιο, τον Μίλλο και τον Καβίλια. Η Αντίδραση είναι παράγωγο της αποτυχίας του ιμπεριαλιστικού πολέμου. Είναι παράγωγο των οικονομικών συνθηκών στις οποίες εξανάγκασε τον ιταλικό λαό ο καπιταλισμός. Είναι παράγωγο των εθνικιστικών αυταπατών και των οπορτουνιστικών ψευδαισθήσεων ενός κράτους που δεν μπορεί πλέον να εγγυηθεί τη διατροφή, το ρουχισμό, τη στέγαση του πληθυσμού. Η Αντίδραση είναι η προσπάθεια να ξεφύγουμε από την τωρινή κατάσταση μέσω ενός νέου πολέμου. Είναι η προσπάθεια να διορθωθεί το κρατικό έλειμμα με την επιδρομή σε γειτονικά έθνη. Είναι η φυσιολογική, βιολογική έκφραση του καθεστώτος της εθνικής και ατομικής ιδιοκτησίας, καθώς μάχεται με νύχια και με δόντια να σωθεί απ' την άβυσσο.

ΒΙΝΤΕΟ-Σοφιανός:Το άδικο αίμα δεν θα γίνει πλυντήριο της Χ.Α.

 

«Το άδικο αίμα των δύο νέων ανθρώπων έξω από τα γραφεία της Χρυσής Αυγής δημιουργεί ερωτηματικά», τόνισε ο Νίκος Σοφιανός μέλος Π.Γ. Κεντρικής Επιτροπής ΚΚΕ στην εκπομπή του Νίκου Χατζηνικολάου «στον ενικό».

 

Πηγή : enikos.gr

Από τη σημερινή παρέλαση... χωρίς άλλα σχόλια

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΟΛΕΜΟ

28η Οχτώβρη. Καθιερώθηκε ως επέτειος, γιατί είναι μέρα έναρξης της ιταλοφασιστικής επίθεσης στην Ελλάδα. Μέρα του ΟΧΙ στην εισβολή, μέρα της αντίστασης στον κατακτητή. Αυτή τη μέρα η άρχουσα τάξη τη γιορτάζει με περιεχόμενο τους δικούς της σκοπούς. Που δεν είναι άλλοι από την υποταγή του λαού στη διαιώνιση της ταξικής της κυριαρχίας σε συνθήκες μονοπωλιακού καπιταλισμού. Και στις τότε συνθήκες, ανάλογο ταξικό περιεχόμενο έδινε η ίδια στο ΟΧΙ. Γιατί τα συμφέροντά της ήταν συνυφασμένα μ' αυτά του αγγλικού ιμπεριαλισμού, ο οποίος εναντιώθηκε στον άλλο, το γερμανοϊταλικό ιμπεριαλιστικό συνασπισμό, στον μεταξύ τους οξύτατο ανταγωνισμό, που οδήγησε στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Το δικτατορικό καθεστώς του Μεταξά, παρά την ιδεολογική του συγγένεια, με το ναζισμό, ουδέποτε τόλμησε να αμφισβητήσει τη διαπλοκή της άρχουσας τάξης με τον αγγλικό ιμπεριαλισμό. Βεβαίως, αυτή η επέτειος δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται πέρα και έξω απ' αυτό που σηματοδότησε η ιμπεριαλιστική επίθεση στην Ελλάδα. Τη γερμανοϊταλική κατοχή και τη λαϊκή αντίσταση για την απελευθέρωση της Ελλάδας. Αλλωστε, το ΟΧΙ το διατράνωσε σύσσωμος ο ελληνικός λαός. Και το γιόρτασε πρώτη φορά τον Οκτώβρη του 1941 κόντρα στους αστούς που συντάχτηκαν με τους Γερμανούς, και χωρίς τους απόντες αστούς που έφυγαν για τη Μέση Ανατολή. Τους απόντες της απελευθερωτικής πάλης. Η Ελλάδα ήδη είχε μπει στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Το "ΟΧΙ" του λαού

Εδώ και πολλές δεκαετίες το σύγχρονο αστικό κράτος μέσα από τα μαθητικά βιβλία και μέσα από  τους προπαγανδιστικούς μηχανισμούς που διαθέτει προσπαθεί  να αγιοποιήσει έναν από τους πιο στυγνούς δικτάτορες που γνώρισε η σύγχρονη Ελλάδα, τον εθνικοσοσιαλιστή Ιωάννη Μεταξά και να αποδώσει σε αυτόν το ΟΧΙ του Ελληνικού λαού απέναντι τόσο στον εισβολέα όσο και στον φασισμό. Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Το ΟΧΙ του Μεταξά είναι μια ιστορική πραγματικότητα ή μήπως μια αστική μπούρδα;

     Εκείνη λοιπόν την ιστορική περίοδο στην Ελλάδα αλλά και παγκοσμίως είχε ξεσπάσει μια χωρίς προηγούμενο οικονομική κρίση η οποία οδήγησε σε μια τεράστια οικονομική ύφεση και μια ανείπωτη καταστροφή της παγκόσμιας βιομηχανίας. Αυτό το οικονομικό γεγονός είχε τεράστιο πολιτικό αντίκτυπο πανευρωπαϊκά. Ένα πολύ μεγάλο τμήμα της αστικής τάξης στην Ευρώπη προκειμένου να υπερασπίσει τα οικονομικά της συμφέροντα υποστήριξε σε διάφορες χώρες όπως την Γερμανία και την Ιταλία φασιστικά κόμματα και τα βοήθησε να  αναρριχηθούν στην εξουσία. Η άνοδος του φασισμού σε μεγάλα βιομηχανικά κέντρα όπως Ιταλία και Γερμανία αύξησε αισθητά την φασιστική επιρροή και στην υπόλοιπη Ευρώπη και μοιραία στην Ελλάδα

Από την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία και μετά, η δύναμη του γερμανικού λόμπι στη χώρα αυξάνεται θεαματικά : οικονομικοί παράγοντες, διανοούμενοι, στρατιωτικοί προσβλέπουν στη Γερμανία. Η ελληνική άρχουσα τάξη διασπάται σε αγγλόφιλους και  γερμανόφιλους. Η τερατώδης στρατιωτική δύναμη της Γερμανίας για τους πρώτους είναι απειλή των παραδοσιακών οικονομικών και άλλων δεσμών τους με την Αγγλία και για τους δεύτερους είναι η πρέπουσα απάντηση στους κάθε λογής κοινωνικούς επαναστάτες και ταραξίες του κόσμου. ( Δ.Χαριτόπυλος . Άρης ο αρχηγός των ατάκτων).

ΠΟΙΟΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΙΠΕ ΤΟ «ΟΧΙ» ΣΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ« θα ρίξουμε μερικές τουφεκιές για την τιμή των όπλων»

“Στις 28 Οκτώβρη 1940 στις 5.30 το πρωί πολυάριθμες ιταλικές φασιστικές δυνάμεις επιτίθενται σε όλο το μήκος των ελληνοαλβανικών συνόρων , από τις βουνοκορφές του Γράμμου ως τις παραλιακές ακτές του Ιονίου Πελάγους (Ιόνιο ως τη λίμνη Πρέσπα), προηγήθηκε εντατική προπαρασκευή πυροβολικού και σφοδρός βομβαρδισμός της αεροπορίας τους.

Ο αιφνιδιασμός και η μεγάλη υπεροχή τους σε αριθμητική δύναμη και με σύγχρονα πολεμικά μέσα είχε ως αποτέλεσμα να εισβάλλουν στο ελληνικό έδαφος από πολλά σημεία. Η υπεροχή των ιταλικών δυνάμεων κυρίως σε πυροβολικό, άρματα κα ι αεροπορία ήταν συντριπτική. (βλ.σελ.2(1)).
« Ο Ελληνικός στρατός πρόβαλε ηρωική αντίσταση παντού αναπληρώνοντας με το μαχητικό του φρόνημα και την ασύγκριτη ανδρεία του τις ανεπαρκείς δυνάμεις και την τέλεια σχεδόν ανυπαρξία αεροπορίας και αρμάτων μάχης»(βλ. σελ 63 (2)). Την ίδια περίοδο , Οκτώβρης 1940, σε έκθεση του ΓΕΣ μεταξύ άλλων σημειώνεται «…αντιαεροπορικόν ουχί επαρκές. Αντιαρματικόν τοιούτον διετίθετο ελάχιστόν… Γενικώς από απόψεως τροφίμων και νομής κατά την κήρυξιν του πολέμου, δεν υπήρχον αποθέματα γενικής εφεδρείας. Αι ανάγκαι του στρατού εκστρατείας απήτουν μέγαν αριθμόν αυτοκινήτων ανερχομένων εις 7.000 περίπου έναντι των υπαρχόντων 600 της Στρατιωτικής Υπηρεσίας… Κατά την έναρξιν του πολέμου η Ελληνική Αεροπορία διέθετεν εις καλήν κατάστασιν τον κάτωθι αριθμόν αεροσκαφών : 38 αεροσκάφη διώξεως, 9 αεροσκάφη ελαφρού βομβαρδισμού και αναγνωρίσεως, 18 βομβαρδισμού, 50 παρατηρήσεως και στρατιωτικής συνεργασίας… « (βλ. σελ. 65 (2))έναντι 400 αεροσκαφών βομβαρδισμού – διώξεως των ιταλών (β΄΄. σελ. 2 (1)).

Ενα από τα χιλιάδες παραδείγματα ηρωισμού της λαϊκής αντιφασιστικής πάλης

Εκδήλωση της ΚΟΒ ΟΣΕ στο μηχανοστάσιο του Ρέντη

Ενα σχετικά άγνωστο γεγονός από την πάλη του ελληνικού λαού ενάντια στους ναζί κατακτητές, τη μάχη που έδωσαν οι κομμουνιστές και οι αγωνιστές του ΕΛΑΣ το 1944 για να σωθεί η περιστρεφόμενη πλάκα του ΣΕΚ (των τότε σιδηροδρόμων) ανέδειξε η εκδήλωση που πραγματοποίησε χτες η ΚΟΒ ΟΣΕ της ΚΟ Αττικής του ΚΚΕ στο μηχανοστάσιο του Ρέντη.

Εργαζόμενοι του κλάδου, η πλειοψηφία των οποίων αγνοούσε το γεγονός, παρακολούθησαν με ενδιαφέρον την εκδήλωση, κρατώντας στα χέρια τους το ιστορικό της μάχης που ανατυπώθηκε και μοιράστηκε από τα μέλη της ΚΟΒ ΟΣΕ.

 

Στην ομιλία του ο Νίκος Μαυροκέφαλος, μέλος του Γραφείου Περιοχής της ΚΟ Αττικής του ΚΚΕ και Γραμματέας της ΤΟ Μεταφορών, υπογράμμισε ότι το παράδειγμα της μάχης για να σωθεί η περιστρεφόμενη πλάκα των ΣΕΚ «είναι ένα μέσα στα χιλιάδες παραδείγματα ηρωισμού που γέννησε η μαζική λαϊκή και αντιφασιστική πάλη του λαού μας, την περίοδο 1940 - 1944. Η περίοδος αυτή αποτελεί κορυφαία σελίδα της δράσης του ΚΚΕ. Η ένοπλη αναμέτρηση με τον φασίστα κατακτητή και ντόπιους συνεργάτες του, η απελευθερωτική πάλη του λαού μας το Δεκέμβρη του 1944 και η μεγαλειώδης δράση του ΔΣΕ αποτελούν τη μεγαλύτερη προσφορά του ΚΚΕ σ' αυτόν τον τόπο, τη σημαντικότερη συμβολή του στο διεθνές επαναστατικό, κομμουνιστικό κίνημα».

Η μάχη για την περιστρεφόμενη πλάκα ήταν μία από τις πολλές μάχες που έδωσαν οι μαχητές του ΕΛΑΣ ενάντια στους ναζί και τα σαμποτάζ που σχεδίαζαν κατά την απελευθέρωση της Αθήνας και του Πειραιά τον Οκτώβρη του 1944.

Αναφερόμενος στο χρονικό της μάχης τον Οκτώβρη ο Ν. Μαυροκέφαλος σημείωσε: «Η περιστρεφόμενη πλάκα και οι υποδομές των ΣΕΚ σώζονται δυο φορές. Την πρώτη όταν το βράδυ της 11ης προς 12ης Οκτωβρίου οι τρεις κομμουνιστές και μαχητές του ΕΛΑΣ εντοπίζουν τα καλώδια υπονόμευσης που είχαν συνδέσει τους ΣΕΚ, άλλους εργοστασιακούς χώρους και τμήμα του λιμανιού και τα εξουδετερώνουν. Δυστυχώς και οι τρεις το ίδιο απόγευμα εντοπίζονται από ναζιστική - γερμανική περίπολο και εκτελούνται εν ψυχρώ στη διασταύρωση των οδών Θηβών & Φαλήρου, εδώ παραπάνω στη Λεύκα.

Από το Ράιχσταγ ως τη Marfin, δύο δηλώσεις δρόμος

του Κώστα Βαξεβάνη

Πρέπει κάποια στιγμή ο Αντώνης Σαμαράς ή να πετάξει τον Νίκο Δένδια από υπουργό, ή να σταματήσει να τον επιπλήττει. Γιατί τι άλλο είναι αλήθεια οι συνεχείς αναφορές του πρωθυπουργού στο έγκλημα της Marfin, αν όχι η δυσφορία του για το ότι δεν έχει διαλευκανθεί από την Αστυνομία; Δεν μπορώ να βρω κάποια άλλη λογική εξήγηση, που αναγκάζει έναν πρωθυπουργό να απευθύνεται στον εαυτό του και τον υπουργό του που κυβερνούν, σαν να βρίσκεται στην αντιπολίτευση.

Θα ρωτήσω λοιπόν και εγώ ως πολίτης, μια που το θέμα Marfin επικαιροποιείται από την ίδια την κυβερνητική πρακτική «ποιός έκαψε 3 ανθρώπους και ένα αγέννητο παιδί κύριε Δένδια;»

Όσοι θυμούνται εκείνη την άσχημη μέρα, θα θυμούνται πως η δολοφονία τριών ανθρώπων, πέρα από όλα τα άλλα, αμαύρωσε μια μεγάλη κινητοποίηση ενάντια σε κυβερνητικά μέτρα.

Όταν οι ξένοι φασίστες καθαγιάζονται ως «πατριώτες»

Τις τελευταίες μέρες η εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ» έχει «ξεσπαθώσει» κι αυτή κατά της νεοναζιστικής φασιστικής κι εγκληματικής «Χρυσής Αυγής». Ωστόσο το πόσο κοντόφθαλμος και ρηχός είναι αυτός ο «αντιφασισμός» φάνηκε σήμερα Τρίτη 15 Οκτώβρη, όταν η εφημερίδα δημοσίευσε μεγάλη έγχρωμη φωτογραφία των νοσταλγών του φασισμού στην Ουκρανία, του λεγόμενου «Ουκρανικού Στασιαστικού Στρατού», που τον παρουσιάζει ως τον στρατό που πολέμησε τόσο τους ναζί, όσο και τον Κόκκινο Στρατό, δήθεν για την «ανεξαρτησία» της Ουκρανίας.

Μαζί με τους Ναζί εναντίον της ΕΣΣΔ

Η αλήθεια, βέβαια, είναι πως το 1929 ιδρύθηκε από

''Βιολογικός Μετανάστης'' Αρκάς ( εκδόσεις Γράμματα)

«Σκηνικό: Το εσωτερικό ανθρωπίνου σώματος. Ιστοί, αδένες, αιμοφόρα αγγεία. Στη σκηνή βρίσκεται ένα μεγαλόσωμος αθλητικός άνδρας και μια λεπτή μικροκαμωμένη γυναίκα. Είναι το Συκώτι και η Χολή». Με αυτές τις σκηνικές οδηγίες ξεκινά ο «Βιολογικός μετανάστης», το καινούριο θεατρικό μονόπρακτο του Αρκά που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «γράμματα». Μετά τους «Εχθρούς εξ αίματος», που παρουσιάστηκαν με επιτυχία σε Ελλάδα (Θέατρο του Νέου Κόσμου), Κύπρο (Θ.Ο.Κ.) και Ιταλία (Teatro della Limonaia, Φλωρεντία), ο Αρκάς μάς βυθίζει ξανά στα έγκατα του ανθρώπινου σώματος. Στο προηγούμενο έργο του πρωταγωνιστές ήταν το Λεπτό και το Παχύ Εντερο, μαζί με το δεξί Νεφρό, που μηχανορραφούσαν σε βάρος του οργανισμού ενώ αυτός βρισκόταν σε κώμα. Τώρα, ήρωες είναι το Συκώτι, η Χολή και ο Σπλήνας, με την προσθήκη ενός τέταρτου, ενός «ξένου». Ενα καινούριο νεφρό, που έχει μεταμοσχευθεί στον οργανισμό, γίνεται αιτία απολαυστικής ίντριγκας, σπαρταριστών διαπληκτισμών, απειλών και φοβερών αποκαλύψεων. Γκεστ-σταρ σε αυτή τη βιολογική αρένα είναι το ανοσοποιητικό σύστημα με τα λεμφοκύτταρα, η στεφανιαία αρτηρία, η καρδιά και ο εγκέφαλος.

Με το χιούμορ που τον διακρίνει, ο Αρκάς αξιοποιεί ο,τιδήποτε προσδιορίζει τους χαρακτήρες του -ακόμα και γνωστές εκφράσεις της καθομιλουμένης:

ΣΥΚΩΤΙ: (Στη Χολή, εξαγριωμένος) ΘΑ ΤΟ ΒΟΥΛΩΣΕΙΣ;
ΧΟΛΗ: (Ξαφνιάζεται) Αα!.. Τι ουρλιάζεις, καλέ; Μου 'κοψες τη χολή!
ΣΥΚΩΤΙ: Κι εσύ μου' πρηξες το συκώτι!
Κυρίως όμως, ο Αρκάς συνδυάζει με έμπνευση τα «εσωτερικά» δρώμενα με την επικαιρότητα του... έξω κόσμου. «Ποιός έφερε εδώ μέσα αυτόν τον αλλοδαπό;»,

Εκκλησία και φασισμός

Μεσοπόλεμος

Στις 8-2-1941 στο όργανο της Ιεραρχίας “Εκκλησία”,δημοσιεύτηκε σε πένθιμο πλαίσιο θρήνος για τον Μεταξά: “Το Έθνος ολόκληρον εθρήνησεν ….και η Εκκλησία εθλίβη μεγάλως δια την απώλειαν του πιστού αυτής τέκνου”. 

Τα καθεστώτα Χίτλερ και Μουσολίνι ενθουσίασαν την «Εκκλησία»: «Από της καταστροφής εσώθησαν τα κράτη της Ιταλίας και τελευταίον της Γερμανίας δια της ανακηρύξεως δικτατοριών…» (Σ.Μαρκέτος, «Αυγή», 9.4.’06). 

Η «Εκκλησία», δεν έκρυβε τον ενθουσιασμό της για τον Χίτλερ και για τον Μουσολίνι από τις 18.2.1933.: «Μεταξύ των άρθρων του πολιτικού προγράμματος του νέου Αρχικαγκελαρίου υπάρχουν και τινα τα οποία, διά το οικουμενικόν του χαρακτήρος των, προκαλούν,

Με εντολή η ενέδρα των χρυσαυγιτών κατά των κομμουνιστών συνδικαλιστών στο Πέραμα

 

Οχι μόνο ήταν σε συνεννόηση με τους εργολάβους οι χρυσαυγίτες για τη δολοφονική ενέδρα σε βάρος των κομμουνιστών συνδικαλιστών στο Πέραμα, αλλά οι εργολάβοι έδωσαν συγκεκριμένη εντολή και οι χρυσαυγίτες την εκτέλεσαν. Το κατηγορηματικό αυτό στοιχείο κατέθεσαν σήμερα εργαζόμενοι και συνδικαλιστές της Ζώνης στον Ε' ανακριτή Πειραιά.

Οι μάρτυρες αναφέρθηκαν συγκεκριμένα στις συναντήσεις που έγιναν μεταξύ της ηγεσίας της Χρυσής Αυγής και ομάδας εργολάβων στο περιεχόμενο αυτών των συναντήσεων και στους χρυσαυγίτες που ανέλαβαν δράση με το αζημίωτο. Κατέθεσαν συγκεκριμένα στοιχεία για την ηγεσία της Ενωσης των εργολάβων που, την παραμονή της ενέδρας στους κομμουνιστές συνδικαλιστές, δήλωναν αριστερά και δεξιά περιχαρείς: «Η απόφαση έχει παρθεί, θα τους τσακίσουν, θα τους τελειώσουν από το λιμάνι». Κατατέθηκαν επίσης τα στοιχεία για το πώς και ποιοι εργολάβοι έστησαν το νέο δουλεμπορικό κύκλωμα μέσα από το οποίο προωθούνται στη Ζώνη, στο όνομα τού «μόνο Ελληνες» χρυσαυγίτες με σπασμένα μεροκάματα.

Η σημερινή κατάθεση είναι ενταγμένη σ' ένα νέο γύρο καταθέσεων που έχει ξεκινήσει ο ανακριτής μετά από σειρά ανακοινώσεων και καταγγελιών που έχουν κάνει τα σωματεία, αλλά και σειρά διαβημάτων προς τις εισαγγελικές αρχές.

Πηγή www.902.gr

Παλιά θεωρία ίδια η στόχευση

Το θέμα «Δημοκρατία της Βαϊμάρης» έχει γίνει προσφιλές θέμα αρθρογραφίας στον αστικό Τύπο. Παίρνουν αφορμή από τη δολοφονική δράση της Χρυσής Αυγής και λένε («Καθημερινή της Κυριακής» 6/10/2013, Θ. Βερέμης): «Ακούμε από τα ΜΜΕ να γίνεται λόγος για τη σχέση της περιόδου κρίσης που διέρχεται η Ελλάδα με τις συνθήκες που επέτρεψαν την κατίσχυση του ναζισμού στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης (1918-1933)».

Λέει ο ίδιος: «Ας μην ξεχνάμε τη διάχυτη ανομία που ανεχόμαστε χρόνια τώρα. Οι καταστροφές και οι λεηλασίες στην Αθήνα (η δολοφονία τριών νέων ανθρώπων στη Marfin), τα γεγονότα της Κερατέας και των Σκουριών... οι απερίγραπτες δηλώσεις συνδικαλιστών, οι βανδαλισμοί σε βάρος κτιρίων, οι θανατηφόρες επιθέσεις κατά μεταναστών, οι λήψεις αποφάσεων από ελάχιστες μειοψηφίες σε πανεπιστήμια και συνδικαλιστικές οργανώσεις, η χρησιμοποίηση των μαθητών για αλλότριους σκοπούς, οι συνεχείς μεθοδεύσεις πρυτάνεων εναντίον κάθε αλλαγής στα ΑΕΙ».

Ολα μαζί αχταρμάς. Αλλά συνειδητός και σκόπιμος. Η δολοφονική δράση της Χρυσής Αυγής και οι προβοκάτσιες διαφόρων μηχανισμών στο ίδιο τσουβάλι με τα συνδικάτα, τις εργατικές, λαϊκές, φοιτητικές κινητοποιήσεις μετά από συλλογικά παρμένες αποφάσεις από τις αντίστοιχες μαζικές οργανώσεις. Γιατί έτσι καλλιεργούν συνειρμούς ταύτισης της εγκληματικής φασιστικής δράσης και των προβοκατόρων με «αντιεξουσιαστική προβιά», με το εργατικό, λαϊκό κίνημα.

Το παράδειγμα της «Μαρφίν», το οποίο επαναλαμβάνουν, είναι ενδεικτικό. Την ίδια μέρα χιλιάδες λαού διαδήλωναν με το ΠΑΜΕ ενάντια στα μέτρα κυβέρνησης και ΕΕ, σε μια μεγαλειώδη απεργιακή συγκέντρωση. Οταν έφτασε έξω από τη Βουλή φασίστες, τάχα αγανακτισμένοι από την αντιλαϊκή πολιτική, αρχίζουν να φωνάζουν συνθήματα του τύπου «Κλέφτες κλέφτες» και «Να καεί η Βουλή...». Στημένη προβοκάτσια για να χτυπήσουν τα ΜΑΤ και να το «φορτώσουν» στο ΠΑΜΕ. Την ίδια στιγμή, εντός Βουλής, πριν καλά καλά εξελιχθούν τα γεγονότα, ο Καρατζαφέρης του ΛΑ.Ο.Σ. εξαπέλυε βρώμικη επίθεση: «Πρέπει το ΚΚΕ να ξεκαθαρίσει αν ξεκίνησε πάλι αντάρτικο. Το ΠΑΜΕ πριν από λίγο φώναζε "Κάψτε τη Βουλή"», δίνοντας το στίγμα της ενιαία επεξεργασμένης προβοκατόρικης προπαγάνδας. Στη συνέχεια ομάδα κουκουλοφόρων έσπασε την πόρτα της τράπεζας «Μαρφίν» στη Σταδίου, κι έβαλε φωτιά στο κτίριο με το γνωστό αποτέλεσμα. Ο «Ρ» δημοσίευσε τότε συγκεκριμένες καταγγελίες που έμειναν αναπάντητες.

Νίκος Μπογιόπουλος: Κάτι λείπει από το "κάδρο"

Παρατήρηση πρώτη: To 1923 εκδηλώθηκε στο Μόναχο το λεγόμενο«πραξικόπημα της μπυραρίας». Ο Χίτλερ συνελήφθη αλλά παρότι οι νόμοι της (αστικής κοινοβουλευτικής) Δημοκρατίας της Βαϊμάρης προέβλεπαν ακόμα και την ποινή του θανάτου για το έγκλημά του, έμεινε στη φυλακή – σε υπερπολυτελές κελί - μόλις 8 μήνες, πλήρωσε 500 μάρκα πρόστιμο, και αφέθηκε ελεύθερος. Δέκα χρόνια αργότερα και αφού είχε αξιοποιήσει όλες τις νόμιμες διαδικασίες της(αστικής κοινοβουλευτικής) Δημοκρατίας της Βαιμάρης, ο Χίτλερ διορίστηκε Καγκελάριος.

Αν η ιστορική γνώση παρέχει στοιχειώδη πολιτική επίγνωση, τότε το συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι: η αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία κάθε άλλο παρά αποτελεί αδιαπέραστη ασφαλιστική δικλείδα απέναντι στον φασισμό.

Μήπως υπερβάλουμε;

Αντί άλλης απόδειξης ας ανατρέξουμε (και) στα καθ’ ημάς: Πριν φτάσουμε στην «4η Αυγούστου» και στην κήρυξη της φασιστικής μεταξικής δικτατορίας είχε προηγηθεί η 16η Απρίλη του 1936. Τότε τα δυο μεγάλα κόμματα, το Λαϊκό κόμμα (σ.σ.: σαν να λέμε η «Νέα Δημοκρατία» της εποχής...) και το κόμμα των Φιλελευθέρων (σ.σ.: σαν να λέμε το «ΠΑΣΟΚ» της εποχής...), συνέπραξαν. Εφαρμόζοντας όλους τους τύπους της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας διόρισαν πρωθυπουργό τον φασίστα Μεταξά που δεν διέθετε στη Βουλή παρά μόλις 7 βουλευτές. Κάπως έτσι οικοδομήθηκε το κράτος της «4ης Αυγούστου» που ο ίδιος ο Μεταξάς το περιγράφει στα ημερολόγιά του ως εξής:

«Η Ελλάδα έγινε ένα Κράτος αντικομμουνιστικό, Κράτος αντικοινοβουλευτικό, Κράτος ολοκληρωτικό...».

 Ο φασίστας Μεταξάς δέχεται τους ναζιστικούς χαιρετισμούς των ομοϊδεατών του.

Παρατήρηση δεύτερη: Στον αγγελικά πλασμένο καπιταλιστικό κόσμο μας 737 πολυεθνικά μονοπώλια κατέχουν το 80% του παγκόσμιου πλούτου.  Εντούτοις οΛένιν, εκατό σχεδόν χρόνια από την διαπίστωσή του ότι ο καπιταλισμός έχει περάσει στο ιμπεριαλιστικό του στάδιο, δηλαδή στην πλήρη επικράτηση του μονοπωλίου στην οικονομία, δεν έχει κληθεί ακόμα για να παραλάβει το… Νόμπελ Οικονομίας.

Ο Β' ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΧΟΛΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ

Σήμερα στο ένθετο του «Ριζοσπάστη» Ιστορία, δημοσιεύουμε το δεύτερο μέρος το θέματος «Ο Β' ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΧΟΛΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ». Το πρώτο μέρος δημοσιεύτηκε στο ένθετο της προηγούμενης Κυριακής29/9/2013. Το θέμα αναδημοσιεύεται από την ΚΟΜΕΠ, τεύχος 5/2010.

Αν και γραμμένο πριν τρία χρόνια, με αφορμή τη συμπλήρωση 65 χρόνων από την Αντιφασιστική Νίκη των Λαών (9 Μάη 1945), είναι αρκετά επίκαιρο αφού αναφέρεται στο φασισμό και τον πόλεμο, αλλά ταυτόχρονα και διδακτικό από τη σκοπιά της αρνητικής επίδρασης στη συνείδηση των μαθητών, της σκόπιμα διαστρεβλωμένης Ιστορίας που διδάσκεται στο σχολείο. Υπάρχει τέτοια πείρα και σε σχέση με τη δράση της Χρυσής Αυγής.

Β' ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ, ΚΑΤΟΧΗ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ

Στις ενότητες που αφορούν τη διεξαγωγή του πολέμου, την κατοχή και την αντίσταση στον κατακτητή, η τάση για υποβάθμιση του ρόλου της ΕΣΣΔ -και του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος γενικότερα- στον αντιφασιστικό αγώνα είναι κάτι παραπάνω από οφθαλμοφανής, καταργώντας κάθε μέτρο αντικειμενικότητας στην προσέγγιση της Ιστορίας.

Και στα δύο βιβλία τονίζεται ο παράγων «χειμώνας», ως καθοριστική αιτία στην ανακοπή της γερμανικής προέλασης στο Ανατολικό Μέτωπο («κλασικό» επιχείρημα όσων προσπάθησαν διαχρονικά να υποτιμήσουν την εποποιία του σοβιετικού λαού). Στην «ηρωική άμυνα» των Βρετανών πιλότων της RAF κατά τη «Μάχη της Αγγλίας» αντιπαραβάλλονται οι «ζωντανοί νεκροί» του πολιορκημένου Λένινγκραντ, που σχεδόν μοιρολατρικά περίμεναν το θάνατο («οι ζωντανοί δεν είχαν κουράγιο να θάψουν τους νεκρούς»). Ο χώρος που διατίθεται για την περιγραφή των πολεμικών επιχειρήσεων δεν αντιστοιχεί, ούτε στο μέγεθος ούτε στη συμβολή τους, στην τελική νίκη. Και το επιστέγασμα όλων αυτών: στο χάρτη των απωλειών του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, που παρατίθεται στο βιβλίο Ιστορίας της Γ' Λυκείου, οι νεκροί της Σοβιετικής Ενωσης δεν αναγράφονται καν!³³

ΧΕΙΡΟΠΕΔΕΣ… ΣΕ ΠΟΙΟΝ;

 Μετά την κατακραυγή  για τη δολοφονία του Π. Φύσσα  και τον αποτροπιασμό που εξέφρασαν όλα τα πολιτικά κόμματα, των κυβερνητικών μη εξαιρουμένων,  ακολούθησαν και  οι ένορκες διοικητικές εξετάσεις,  οι διαθεσιμότητες  και μετακινήσεις αξιωματούχων της ΕΛΑΣ με αποκορύφωμα τις σημερινές συλλήψεις βουλευτών της Χρυσής Αυγής που... θα αποδείξουν  και στον πιο κακόπιστο το αληθινό ενδιαφέρον των κυβερνώντων για τη δημοκρατία μας και την προάσπισή της.

              Εκφράζουν όλοι τη δημοκρατική αποδοκιμασία τους κι αποτροπιασμό τους για τη δολοφονία κι όλα είναι τόσο καλά ενορχηστρωμένα που να δίνουν την εντύπωση μιας γενικά απρόσμενης παραφωνίας μέσα στην αρμονία που διακρίνει τη δημοκρατία μας. Όλοι μαζί δηλώνουμε έκπληκτοι για το φονικό - η πολιτική εξουσία που το εξέθρεψε, οι ψηφοφόροι της Χρυσής Αυγής που της όπλισαν το χέρι, η δικαιοσύνη που παρέμενε... διακριτική όταν δολοφονούνταν μετανάστες.

              Το  κυρίαρχο πολιτικό σκηνικό μετά τις συλλήψεις  θέλει η εικόνα που διαμορφώνεται να  περιλαμβάνει  έναν  αποφασιστικό πρωθυπουργό που αποδεικνύει έμπρακτα πως «η δημοκρατία μας είναι ισχυρή και οι θεσμοί λειτουργούν"  και όλους του υπόλοιπους από γύρω του να ομνύουν στο όνομα της δημοκρατίας. Κι εδώ αρχίζουν οι αντιφάσεις. Από τη μια ο κυβερνητικός εκπρόσωπος τονίζει ότι η υπόθεση «δεν έχει καμία σχέση με την πολιτική», ενώ ο υπουργός Δημόσιας Τάξης Ν. Δένδιας δηλώνει ότι «Ελληνική Αστυνομία, υπό τις εντολές της Ανεξάρτητης Ελληνικής Δικαιοσύνης, έκανε το καθήκον της για την προάσπιση της Δημοκρατίας» και θεωρεί ότι τα μέλη της Χ. Α χρησιμοποιούσαν ««μανδύα πολιτικού κόμματος», για «να αλώσουν τη ζωή της χώρας, να υπονομεύσουν τους θεσμούς της Πολιτείας».  Την ίδια στιγμή τα μέλη της Χ.Α που συνελήφθησαν από την αντιτρομοκρατική υπηρεσία  βασικά κατηγορούνται, σύμφωνα με το πόρισμα του αντιεισαγγελέα Χ. Βουρλιώτη,  για συγκρότηση και συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση. Οι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις δεν έχουν τη βούληση  να αντιμετωπίσουν με ξεκάθαρο πολιτικό  τρόπο τα πολιτικοκοινωνικά  προβλήματα που οι ίδιες πυροδότησαν  και εναποθέτουν, με διακριτική παραίνεση (κινήθηκε η δικαιοσύνη αφού ο Ν. Δένδιας απέστειλε αναφορά για αξιόποινες πράξεις μελών της Χ. Α) στο νόμο να βρει λύση στις κοινωνικές διαμάχες, συσκοτίζοντας πλήρως τις αιτίες των κοινωνικών συγκρούσεων.  Σαν να μη θέλουν  να απομείνει τίποτε   άλλο από όλον αυτό το κουρνιαχτό  που ξεσηκώθηκε παρά ότι η Χρυσή Αυγή, αυτή συγκεκριμένα, είναι εγκληματική οργάνωση. Ο φασισμός, οι φασιστικές οργανώσεις και τα συμφέροντα που υπηρετούν  αθέατα στο παρασκήνιο να χάνονται  αλλάζοντας ονόματα κι εμφάνιση.

Φασισμός και καπιταλισμός - Μπέρτολτ Μπρεχτ

Ο Μπρεχτ γράφοντας ενάντια στο φασισμό, έγραφε ενάντια στην καπιταλιστική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, συνδέοντας την εξάλειψη του φασισμού με την κατάργηση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας.

Μπέρτολτ Μπρεχτ, 2011
Paolo Lombardi

Οι επιχειρήσεις του καπιταλισμού σε διάφορες χώρες (ο αριθμός τους αυξάνεται) δεν μπορούν πια να ευοδωθούν χωρίς τη χρήση ωμής βίας. Μερικοί πιστεύουν ακόμα, ότι μπορούν να ενεργούν έτσι συνέχεια, αλλά μια ματιά στα βιβλία των λογαριασμών τους θα τους πείσει, αργά ή γρήγορα, για το αντίθετο. Είναι μονάχα ζήτημα χρόνου.

Μια διακήρυξη ενάντια στο φασισμό δεν μπορεί να έχει ίχνος ειλικρίνειας, όταν μένουν ανέπαφες οι κοινωνικές καταστάσεις, που τον παράγουν σαν φυσική αναγκαιότητα.

Όποιος δε θέλει να εγκαταλείψει την ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, όχι μονάχα δε θ' απαλλαγεί από το φασισμό, αλλά θα τον χρειάζεται.