Παρασκευή, 25 Οκτωβρίου 2013

Φυσάει στα σταυροδρόμια του κόσμου







Παγωνιά


φυσάει στους έρημους δρόμους της πολιτείας


ο άνεμος στροβιλίζει τη σκόνη


παρασέρνει τ' αποτσίγαρα τα σύννεφα τα χαρτιά


λίγοι μοναχικοί διαβάτες περνάνε βιαστικοί στους δρόμους


φυσάει


φυσάει στις καμινάδες στις στέγες κάτω απ' τις γέφυρες


φυσάει μες απ' τ' αχαμνά σκέλια των κατάδικων που σουλα-


          τσάρουν στα προαύλια των φυλακών


φυσάει στις ματωμένες κοιλιές των γυναικών που γεννάνε 


          έξω απ' τις κλειστές πόρτες των νοσοκομείων


φυσάει στις παράγκες στα παραπήγματα στα καπηλειά


φυσάει κάτω απ' τα παλιά ανάχτορα


Μνημόσυνο για τους πεσόντες


Εξέδρες


τα ψηλά καπέλα των υπουργών


μονύελα


γάντια


ακριβές γούνες


οι φαντάροι στη γραμμή παρουσιάζουν όπλα


πίσω απ' τις ξιφολόγχες που γυαλίζουν


στριμώχνεται ο λαός


Φάτσες τετράγωνες ρυτιδωμένες


φάτσες μελανιασμένες απ' το κρύο μελανιασμένες απ' τις


          καπνιές


χοντρά δυνατά σαγώνια σαπισμένα δόντια


μάτια κάτω απ' τα  τσαλακωμένα κασκέτα


κόκκινα και βλοσυρά


Ανάπαυσον ο Θεός τους δούλους σου


αλληλούια


φυσάει


Ένας γέρος μισοκοιμάται 


ένας σοβατζής με τη φόρμα του χιονισμένη απ' ασβέστη


δεν υπάρχει διέξοδος


οι Σλάβοι μας απειλούν


ο πόλεμος


ησυχία ησυχία μιλάει ο κύριος υπουργός


ο πόλεμος


αλληλούια


φυσάει μες απ' τα δεκανίκια των σακάτηδων που χτυπάνε 


           τις πόρτες των πολιτειών


φυσάει μες στις κιθάρες των τυφλών που παίζουν στις γωνιές


           των δρόμων


φυσάει ανάμεσα στα κόκκαλα των νεκρών


Μια γυναίκα σφίγγει τρομαγμένη το παιδί της
εκείνο πονάει και μπήγει τις φωνές
….
Οι νεκροί
                  προχωράνε
                                           αμίλητοι
αναποδογυρίζουν τα καμιόνια αναποδογυρίζουν τα τάνκς
πατάνε πάνω στις ξιφολόγχες και τις σάλπιγγες

Επιτεθήτε
Οι χωριάτες αρπάζουν τα δικράνια τους και προχωράνε
ο άνεμος βουίζει μες στα στάχια βελάζουν τα μοσκάρια στις
           αυλές
ξύλα κι αξίνες ανεμίζουν στον αέρα
οι  δρόμοι αυτά τα πελώρια λαρύγγια του κόσμου
σφυροκοπάνε από κραυγές
ερχόμαστε
παραμερίστε
κατεβαίνουμε σαν μια χιονοστιβάδα που όσο κατηφορίζει με-
           γαλώνει


Μια απέραντη θέρμη απο χιλιάδες χνώτα
τα κεριά λυώνουν μονομιάς στο βάθος των εκκλησιών
τραντάζεται ο θόλος τ' ουρανού απ' τα μεγάλα καρδιοχτύπια
ερχόμαστε από πολύ μακριά
πηγαίνουμε πολύ μακριά
βαδίσαμε μες στη λάσπη και το αίμα
βαδίσαμε πάνω στα κόκκαλα των παιδιών μας
βαδίσαμε χιλιάδες χρόνια για νάρθουμε
φάτσες σημαδεμένες απ' τα οξέα και τις μπαλνταδιές του μέλ-
           λοντος
χέρια που παίζουνε σαν παιχνιδάκια τις βαρειές και την τύχη
           του κόσμου
ειρήνη


Σφυρίζουν τα τραίνα
μια μεγάλη βουή απ' όλα τα σημεία του ορίζοντα
χιλιάδες χέρια αδράχνουν και χτυπάνε τις καμπάνες
οι κουλοχέρηδες αρπάζουν με τα δόντια τους και τραβάνε τα
           σκοινιά
οι γυναίκες αρπάζουν τα μωρά τους και τα σηκώνουν ψηλά
           σαν λάβαρα
ο άνεμος φυσάει τα μαλλιά τους
ο άνεμος φυσάει και ξεδιπλώνει σαν σημαίες τα μαλλιά τους
θέλουμε να σπείρουμε
θέλουμε να υφάνουμε
θέλουμε να γεννήσουμε
ειρήνη
ειρήνη


Ο άνεμος σκίζει τα σύννεφα
και πάνω σ' αυτά τα κουρελιασμένα πλήθη
πέφτει ξαφνικά ένας καταράχτης φως
είμαστε εμείς που ζυμώνουμε και δεν έχουμε ψωμί
εμείς που βγάζουμε το κάρβουνο και κρυώνουμε
είμαστε εμείς που δεν έχουμε τίποτα
κι ερχόμαστε να πάρουμε τον κόσμο
ειρήνη
ειρήνη
είμαστε οι προλετάριοι


Σαν μια αστράπη το αύριο αυλακώνει τις πρωτεύουσες
οι πολιτείες φαρδαίνουνε σπρωγμένες απ' τους αγκώνες του
           πλήθους
οι περαστικές σκιές πέφτουν τραχειές πάνω στα μέγαρα σαν
           αξίνες
αυτός ο θόρυβος είναι ο σφυγμός ενός πελώριου πυρετού
- θάλεγες πως το ίδιο το μέλλον βαδίζει σήμερα


Οι τυφλοί πίσω απ' το σκοτάδι τους με τρεμέμενα ρουθούνια
μυρίζονται αυτόν τον ήλιο που πάει ν' ανατείλει
είμαστε εμείς που γκρεμιζόμαστε απ' τις σκαλωσιές
εμείς που μας θάβουν οι στοές των ορυχείων
εμείς που πέφτουμε ουρλιάζοντας μες τα λυωμένα μέταλλα
ειρήνη
ειρήνη
ο άνεμος που σας παρασέρνει απόψε
έρχεται απ' τα χνώτα μας και τα φυσερά μας


Χιλιάδες άνθρωποι προχωράνε
βλοσυροί
χοντροκομμένοι
βρώμικοι
μην πιστεύοντας στο Θεό
κουβαλώντας σαν ένα καινούργιο πελώριο Θεό
τη δύναμη τους
είμαστε εμείς που κλαίμε σ' όλες τις γωνιές του κόσμου
εμείς που βλαστημάμε όλα τα ιερά του κόσμου
είμαστε εμείς που τραγουδάμε σ' όλες τις γλώσσες του
           κόσμου
ειρήνη
ειρήνη


Προχωράνε απ' όλα τα σημεία της γης
με τις χοντρές πατούσες τους γκρεμίζοντας τα σύνορα
με τα σκληρά ροζασμένα χέρια τους σχεδιάζοντας πάνω στο
           κόκκινον ορίζοντα
τις φαρδειές χειρονομίες ενός καινούργιου πεπρωμένου


Και πίσω έρχεται ο άνεμος
πίσω τους έρχεται ο μεγάλος άνεμος
πίσω τους έρχεται ο μεγάλος άνεμος βουίζοντας
ειρήνη
ειρήνη




ε  ι  ρ  ή  ν  η


Τάσος Λειβαδίτης


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου