Πέμπτη, 29 Αυγούστου 2013

Δώστε μου ένα μοχλό και θα κινήσω τη Γη

Αναδημοσίευουμε ένα παλαιότερο αλλά πολύ ενδιαφέρον άρθρο από το ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ












"Δώστε μου ένα μοχλό και θα κινήσω τη Γη"

- Αρχιμήδης

Σε αυτή την ανάρτηση θα ασχοληθούμε λίγο περισσότερο με την οικονομική πλευρά του πράγματος, κάνοντας ένα "διάλλειμα" από τις πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα.

Πιο συγκεκριμένα, θα αναφερθούμε σε ένα "τεχνικό όρο" που συνεχώς εμφανίζεται στις τηλεοράσεις, χωρίς κανένας να πολυκαταλαβαίνει τι ακριβώς σημαίνει: Τη "μόχλευση" (leveraging). Ο όρος αυτός ακούγεται πολύ τώρα τελευταία, λόγω του EFSF, και αυτό αποτελεί μια καλή ευκαιρία να δούμε τι σημαίνει.

Μέσα από αυτόν τον "τεχνικό όρο" μπορούμε να καταλάβουμε καλύτερα το πώς λειτουργεί το νομισματικό σύστημα - και όχι μόνο, μιας και η "μόχλευση" παίζει σημαντικό ρόλο στην καθημερινή μας ζωή, άσχετα με το αν το αντιλαμβάνεται κανείς ή όχι.

Για να καταλάβουμε καλύτερα τι σημαίνει "μόχλευση", θα χρησιμοποιήσουμε ένα απλό, ίσως και απλουστευτικό, παράδειγμα από την καθημερινότητα: Το ιατρικό σύστημα.

Για να υπάρξει η μέγιστη δυνατή αποτελεσματικότητα, θα έπρεπε να υπάρχει "ένας γιατρός ανά κάτοικο" (αναλογία 1:1). Αν μπορούσαμε να πετύχουμε αυτή την αναλογία, τότε ο πληθυσμός θα ήταν πολύ εξασφαλισμένος σε περίπτωση ασθένειας, καθώς ακόμα και στην "ακραία" περίπτωση μιας επιδημίας, θα υπήρχε αρκετό ιατρικό προσωπικό ώστε να φροντίσει τους αρρώστους.

Όμως, αν εφαρμόζαμε την αναλογία 1:1, τότε θα έπρεπε ο μισός πληθυσμός της γης να ήταν γιατροί (!), αφήνοντας μόνο το υπόλοιπο 50% να ασχολείται με την παραγωγή του πλούτου. Γι' αυτόν, αλλά και για μια σειρά ακόμα λόγους, η λύση του να έχουμε έναν γιατρό ανά κάτοικο απορρίφθηκε.

Αυτό λοιπόν που ισχύει είναι ένα ιατρικό σύστημα όπου υπάρχει ένας γιατρός ανά 10, 20 ή 100 κατοίκους (δε γνωρίζω τα ακριβή νούμερα - άσε που τα ακριβή νούμερα διαφέρουν ανάλογα με τη χώρα, τις οικονομικές της δυνατότητας, το πόσο ισχυρός είναι ο "ανθρωπισμός" στην κάθε κοινωνία (πόσο πολύ ο κόσμος εκτιμά τη ζωή ως "το ύψιστο αγαθό"), κτλ, κτλ, κτλ). 

Τετάρτη, 28 Αυγούστου 2013

Τα όρια του καλού και του κακού

-Εμπρός;
Είπε και η πόρτα άνοιξε στο σκοτεινό μαγαζί του Πέτρου.
-         Έλα Γιώργο, κάτσε του ‘πε και του ‘δείξε τηn καρέκλα. Tι να σε κεράσω;
-         Καλημέρα κυρ Πέτρο μου, τίποτα δε θέλω, να σαι καλά.
Ο κυρ Πέτρος, έμπορος του χωρίου και από τα πιο σεβαστά πρόσωπα της τοπικής κοινωνίας. Από μικρό τον διέκρινε η σύνεση και η εργατικότητα. Κακό δεν έκανε σε άνθρωπο, μόνο δουλεία ήξερε κι όταν μπορούσε βόηθαγε. Κακό λόγο δεν είχε να πει κανένας για δαύτον. Πολύς κόσμος περνούσε από το μαγαζί του, όχι μόνο για να ψωνίσει,  αλλά και για να ζητήσει την συμβουλή του.

Άνθρωπος με σπάνια κρίση ΄΄ Σύρε στον κυρ Πέτρο, αυτός θα σ’ ορμηνέψει σωστά ΄΄ έλεγαν οι παλιότεροι στους πιο νέους.

Τις Κυριακές στην εκκλησία. Λίγες οι φορές που έλειψε από  την κυριακάτικη λειτουργία. Μόνο αρρώστια ή σοβαρή δουλεία μπορούσε να τον σταματήσει.
Τόσο πολύ τον σέβονταν και τον εμπιστευόντουσαν στην τοπική κοινωνία, που όλοι οι κάτοικοι του χωρίου και των γύρω ό,τι πολύτιμο είχαν του το εμπιστευόντουσαν ΄΄ δια φύλαξην ΄΄.  Εκείνα τα χρόνια στα χωριά, τράπεζες δεν υπήρχαν και οι χωρικοί ό,τι πολύτιμο είχαν, είτε κοσμήματα, είτε χρήματα, είτε λίρες κτλ τα δίνανε προς φύλαξη σε έμπιστα άτομα της τοπικής κοινωνίας, για να μην τα έχουν σπίτια τους και κινδυνεύουν από ληστές, και τα ζητούσαν πάλι όταν τα είχαν ανάγκη.

- Ποιος καλός άνεμος σ’ έφερε κυρ Γιώργο στο μαγαζί μου;
- Ήρθα να μου φυλάξεις 50 λίρες που ‘χω σ’ αυτό εδώ το πουγκί, λέει και βγάζει ένα μικρό μαύρο πουγκί από δέρμα. Τα ‘χω μαζέψει αυτά τα χρήματα με κόπο μεγάλο. Είναι για την προίκα της κόρης μου, που θα την παντρέψω σε 6 μήνες μ’ ένα παλικάρι από διπλανό χωριό. Φτωχό, αλλά καλό παιδί, δυο μέτρα άντρας και δουλευταράς. Σκέφτεται μ’ αυτά τα χρήματα να ανοίξει τσαγκαράδικο, οπότε όπως καταλαβαίνεις, αυτά τα λεφτά είναι για την ευτυχία του παιδιού μου, δεν πρέπει ούτε να χαθούν, ούτε να φαγωθούν. Γι’ αυτό άλλωστε τα φέρνω και σε σένα να μου τα φυλάξεις κι όταν έρθει η ώρα του γάμου με το καλό, μου τα ξαναδίνεις πίσω, να ανοίξουνε το τσαγκαράδικο, να φτιάξουν τη ζωή τους.

- Μην ανησυχείς καθόλου. Τα χρήματα σου θα ‘ναι ασφαλισμένα στα χέρια μου, κι όταν με το καλό έρθει η ώρα, θα τα δώσεις στα χέρια του παιδιού σου να φτιάξουν την ζωή τους. Περίμενε μόνο να κάνουμε ένα χαρτί που λέει πως μου έδωσες για φύλαξη 50 λίρες να το υπογράψουμε και οι δυο.

Ανοίγει το συρτάρι, βγάζει το χαρτί, το γράφουν, μετράνε και τις λίρες, υπογράφουν, δίνουν και τα χέρια κι ο κυρ Γιώργος πάει στο καλό.

Δευτέρα, 26 Αυγούστου 2013

ΑΡΗΣ

     Είναι αναμφίβολα ένας από τους σπουδαιότερους επαναστάτες παγκοσμίως. Σπάνια μπορείς να διακρίνεις τόσα πολλά χαρίσματα σ έναν άνθρωπο. Ευφυής ,εύστροφος διορατικός, με τεράστια αντοχή σε κακουχίες και αντιξοότητες. Δεν είναι καθόλου τυχαίο αυτό που πολλοί φίλοι και εχθροί του συνομολογούν πως χωρίς τον Άρη  ο ΕΛΑΣ και η εθνική αντίσταση δεν θα ήταν αυτό που έγινε αλλά κάτι πολύ μικρότερο.
Στα πρώτα βήματα του ΕΛΑΣ που όλα ήταν πολύ πιο δύσκολα, οι αντάρτες λίγοι, δύσπιστοι για το εγχείρημα που θα ακολουθούσε, οι εαμικές οργανώσεις ελάχιστες για να μπορέσουν να στηρίξουν με τρόφιμα, όπλα και μαχητές τις αντάρτικες ομάδες, αν δεν ήταν τότε ο Άρης μπορεί και τίποτα να μην είχε ξεκινήσει

      Πιο συγκεκριμένα η μεγάλη πρόσφορα του Άρη Βελουχιώτη, αυτού του ανθρώπου που ακόμα και σήμερα προφέρεται το όνομα με δέος, ήταν οι καινοτομίες του στην ένοπλη πάλη και η τεχνογνωσία που άφησε πίσω του
Κατ αρχάς οι μεγάλες καινοτομίες του Άρη προέρχονται από το στρατιωτικό πεδίο. Εξαρχής επέλεξε τον ανορθόδοξο πόλεμο, τον πόλεμο των βουνών. Τα βουνά της Ελλάδας τουλάχιστον την εποχή εκείνη ήταν μια εξαιρετική αρχή διότι υπήρχαν περιοχές σχετικά άβατες για τον ταχτικό στρατό, οπότε οι αντίπαλοι χάναν το αριθμητικό τους πλεονέκτημα. Τα βουνά ήταν το πιο κατάλληλο μέρος για να χτυπήσεις και μετά να φύγεις , το μόνο δηλ που μπορούσαν να κάνουν τότε οι αντάρτες με βάση τον οπλισμό και την οργάνωση που είχαν. Επίσης στα ελληνικά βουνά εκείνης της περιόδου υπήρχαν αρκετά χωριά τα οποία μπορούσαν να εφοδιάσουν τις αντάρτικες ομάδες με τρόφιμα οπλισμό και άνδρες εμπειροπόλεμους ,τέλος τα άγνωστα στους εχθρούς περάσματα έγιναν πολλές φορές ο τάφος των κατακτητών.

       Άλλη μια πολύ σπουδαία στρατιωτική επινόηση του Άρη υπήρξε ο τριαδικός τρόπος διοίκησης των ανταρτών. Σε κάθε αντάρτικη ομάδα υπήρχε πάντα ένας καπετάνιος που ουσιαστικά ήταν ο φυσικός αρχηγός, αυτός που οι αντάρτες θαύμαζαν κι αυτός στον οποίο τελικά θα υπάκουαν. Ο καπετάνιος ήταν αυτό που λέμε ο λαός στην στην  εξουσία. Πολλοί από αυτούς τους αυτοφυείς ηγέτες όχι μόνο στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων αλλά ανέδειξαν σπάνια στρατιωτικά και διοικητικά προσόντα. Εκτός από τον καπετάνιο στην τριαδική διοίκηση υπήρχε και ο στρατιωτικός ο οποίος ήταν επιφορτισμένος με την εκπαίδευση των ανταρτών στις τεχνικές διεξαγωγής του πολέμου καθώς επίσης σχεδίαζαν και τον τρόπο με τον οποίο θα διεξαχθεί μια μάχη τεχνικά. Τέλος υπήρχε ο πολίτικος καθοδηγητής ,που έδινε το ιδεολογικό στίγμα κάθε φορά. Πάντως και οι αντάρτες είχαν ενεργότατο ρόλο στην λειτουργία των αντάρτικων ομάδων μιας και αυτοί μέσω των συνελεύσεων τους αποφασίζανε για το ποιος αντάρτης θα προαχθεί με αφορμή κάποιας ηρωικής του πράξης ή ποιος θα τιμωρηθεί για κάτι που έκανε. Αυτό δημιουργούσε ένα αίσθημα δικαιοσύνης στους αντάρτες και ταυτόχρονα ωρίμαζαν με την άσκηση εξουσίας.

Κυριακή, 25 Αυγούστου 2013

Κεφαλαιοκράτης , ένας σκληρά εργαζόμενος άνθρωπος

I
   Πολύ συχνά ακούγετε από άτομα που υποστηρίζουν τον κεφαλαιοκρατικό τρόπο παραγωγής και την αστική τάξη να υποστηρίζουν πως οι καπιταλιστές δεν είναι αυτοί οι παχύσαρκοι τεμπελχανάδες που βλέπουμε σε γελοιογραφίες εποχής,  αλλά αντιθέτως είναι  σκληρά εργαζόμενοι άνθρωποι που δουλεύουν ακατάπαυστα , σκληρά , σε αντίξοες συνθήκες, συχνά μάλιστα  πιο αντίξοες και από αυτές που δουλεύουν οι εργάτες τους.
   Η άποψη που διατυπώνεται από την πλευρά  των αστών είναι η παρακάτω. Οι υποστηρικτές του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής υποστηρίζουν πως ο κεφαλαιοκράτης είναι άτομο που μετέχει στο προτσές παραγωγής και που το ίδιο παράγει υπεραξία. Συγκεκριμένα είναι αυτός που θα αναλάβει το αρχικό ρίσκο να επενδύσει τα χρήματα του , να αγοράσει μηχανήματα, να χτίσει υποδομές , να αγοράσει την εργατική δύναμη και όλα αυτά να τα στήσει με έναν συγκεκριμένο τρόπο, να τα βάλει να δουλέψουν έτσι ώστε όλα αυτά να παράξουν ένα προϊόν το οποίο συνολικά θα  του αποδώσει περισσότερα χρήματα από όσα δαπάνησε. Ο καπιταλιστής είναι ας πούμε ο μαέστρος για την ορχήστρα, μπορεί να μην παίζει κάποιο όργανο αλλά είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της ορχήστρας , η ικανότητα αυτού είναι εκείνη που θα δώσει την ποιότητα του ήχου, από αυτόν εξαρτάται το παραγόμενο αποτέλεσμα, αυτός έχει την τελική ευθύνη για το παραγόμενο προϊόν, σ αυτόν χρεώνεται η αποτυχία, σ αυτόν και το όφελος. Άρα λοιπόν συμφώνα με την αστική θεώρηση ο καπιταλιστής όχι απλά μετέχει στο προτσές παραγωγής αλλά είναι και ο ακρογωνιαίος λίθος του, είναι ο αρχιτέκτονας , ο ενσαρκωτής, ο δημιουργός της ίδιας της παραγωγής

Η ουσία της ταξικής πάλης


Η κυρίαρχη άποψη και φιλολογία ξορκίζει τον εμφύλιο ως ειδεχθές έγκλημα, ως παραβίαση της νομιμότητας και της εθνικής ενότητας. Η άποψη αυτή δεν πατάει στα πόδια της επιστημονικά. Σ' όλο τον κόσμο ο εμφύλιος πόλεμος ποτέ δεν εκδηλώθηκε ως ένα προαποφασισμένο σχέδιο. Ηταν αντικειμενική φυσιολογική εξέλιξη της σύγκρουσης ανάμεσα σε ριζικά αντιτιθέμενα κοινωνικά, ταξικά συμφέροντα. Που έφτανε στην εμφύλια σύρραξη όταν η ταξική πάλη κορυφωνόταν στον ανώτατο βαθμό της. Ο εμφύλιος πόλεμος, όσο κι αν ξορκίζεται, είναι έκφραση, είναι μέρος, στοιχείο, η ουσία της ταξικής πάλης. Είναι η κορύφωση της ταξικής πάλης, ανεξάρτητα από τις μορφές που μπορεί να πάρει. Συνήθως ένοπλες. Στις σύγχρονες αστικές κοινωνίες, στο στάδιο του ιμπεριαλισμού, η σύγκρουση με την αστική τάξη, με τους θεσμούς της εξουσίας της, εξαιτίας της αντιλαϊκής πολιτικής, είναι καθημερινή και οξύτατη. Το παρατηρούμε ειδικά σήμερα που η οικονομική κρίση μαίνεται. Το κεφάλαιο επιχειρεί να φορτώσει, με την απειλή της πείνας και του τρόμου, όλες τις συνέπειες της κρίσης στην εργατική τάξη. Από την πλευρά της αστικής τάξης είναι ένας ανελέητος πόλεμος. Είναι, ταυτόχρονα, συγκαλυμμένος με το μανδύα της συναίνεσης, δηλαδή της υποταγής της εργατικής τάξης στους σχεδιασμούς των επιτελείων του κεφαλαίου. Ο καπιταλισμός δε γνωρίζει έλεος απέναντι στην εργατική τάξη μπροστά στο κέρδος. Είτε σε φάση ανάπτυξης είτε σε φάση διακοπής της διευρυμένης καπιταλιστικής παραγωγής. Η εργατική τάξη δεν μπορεί, εφόσον δε θέλει να φτάσει σε ζωώδη κατάσταση, παρά να αντισταθεί. Δεν μπορεί να συμβιβαστεί, πολύ περισσότερο όταν η εποχή μας μπορεί να δώσει άμεσες και ουσιαστικές λύσεις και απαντήσεις στις σύγχρονες κοινωνικές ανάγκες. Πώς θα λυθεί αυτή η αντίθεση; Πώς θα εξαλειφθεί αυτό το φαινόμενο, όπως το λέει ο λαός μας, οι πλούσιοι να γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι; Πώς θα εξαλειφθούν οριστικά οι κρίσεις; Δεν υπάρχει άλλη λύση από την κατάργηση της κύριας αιτίας. Της ατομικής ιδιοκτησίας στα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής. Δεν υπάρχει άλλη επιλογή από την κοινωνική επανάσταση, τη σοσιαλιστική επανάσταση. Η λαϊκή εξέγερση με στόχο την εξουσία είναι αναπόφευκτη. Η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη. Είναι εξέλιξη αναγκαία και δυνατή. Ωριμάζει μέσα στην εξέλιξη της ταξικής πάλης, που δεν καταργείται, δεν αναστέλλεται. Η έκβαση, η νίκη της εξαρτάται και από ένα σύνολο παραγόντων, με καθοριστικό παράγοντα την ετοιμότητα και ωριμότητα του εργατικού κινήματος και της πρωτοπορίας του. Ούτε η εργατική τάξη μπορεί να παραιτηθεί από τη διεκδίκηση μιας καλύτερης ζωής, ούτε η κυρίαρχη τάξη από τα προνόμιά της. Είναι θέμα συσχετισμών. Είναι θέμα ωρίμανσης των συνθηκών για ριζικές αλλαγές, με κυρίαρχο στοιχείο τη συνειδητή θέληση και απόφαση της πλειοψηφίας του λαού. Η εργατική τάξη έχει συμφέρον να εξελιχθεί αυτή η πάλη ομαλά και αναίμακτα. Η αστική τάξη δεν υπάρχει περίπτωση να επιτρέψει μια τέτοια εξέλιξη. Η Ιστορία διδάσκει ότι η άρχουσα τάξη δεν παραιτείται από την εξουσία της ούτε στο μνήμα της. Να, η βασική αιτία των εμφυλίων, της οξύτατης ταξικής σύγκρουσης. Είναι η βίαιη, με όλα τα μέσα, υπεράσπιση της εξουσίας της που τη θεωρεί αιώνια και απαραβίαστη και όταν ακόμα έχει πολιτικά ηττηθεί. Οπως έγινε στην Ελλάδα, όπως έγινε χαρακτηριστικά στη Χιλή κι αλλού. Ο εξορκισμός, λοιπόν, των εμφυλίων, της ταξικής πάλης, είναι το σκιάχτρο της άρχουσας τάξης για την υποταγή του εργατικού και λαϊκού κινήματος σε αιώνια σκλαβιά. Και θα ήταν ασυγχώρητη αφέλεια και αισχρή προδοσία των συμφερόντων της εργατικής τάξης η αποδοχή αυτής της θεωρίας.

Πηγή Ριζοσπάστης

Σάββατο, 24 Αυγούστου 2013

Ο καπιταλισμός βλάπτει σοβαρά την υγεία

Με αφορμή το κλείσιμο των νοσοκομείων και την γενικότερη αποδόμηση του εθνικού συστήματος υγείας θα επιχειρήσουμε να κάνουμε μερικές σκέψεις. Πριν πούμε όμως ο,τιδήποτε θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε πως αυτό που κάνει η σημερινή κυβέρνηση δηλαδή , ανθρώπους χτυπημένους από την κρίση, οικονομικά ευάλωτους φτωχοποιημένους και απελπισμένους να μην τους προσφέρει αρωγή στην αρρώστια τους είναι η μέγιστη αλητεία από την πλευρά τους και να ξέρουν πως όλα εδώ πληρώνονται.
Βλέπουμε το αστικό κράτος στη Ελλάδα να οργανώνει ένα τεράστιο σχέδιο αποδόμησης του εθνικού συστήματος υγείας το οποίο μπορεί να μην ήταν και το καλύτερο του κόσμου αλλά σίγουρα πρόσφερε περίθαλψη καθολικά σ όλον τον ελληνικό πληθυσμό και μάλιστα δωρεάν . Αυτό, λεν οι κυβερνήτες μας πως θα πάψει να υφίστανται και πως το ΕΣΥ τελικά θ αντικατασταθεί από μια υγειονομική δομή πολύ πιο ανεπαρκή , αλλά με χαμηλότερο λειτουργικό κόστος.
Κυρίες και κύριοι δεν βγαίνουμε, λένε, εν μέσω κρίσης να συντηρήσουμε μια τέτοια ακριβή μηχανή , θα πρέπει να την κάνουμε πολύ φθηνότερη, ή και να την εξαφανίσουμε ακόμα.
΄΄ Δυστυχώς ο κόσμος δεν πεθαίνει πια νωρίς ΄΄ είπε πρόσφατα ο επίτιμος

Δευτέρα, 12 Αυγούστου 2013

Το λάθος

Πως μπορεί να πήγαν έτσι τα πράγματα, πως είναι δυνατόν αναρωτήθηκε καθώς πετούσε το τσιγάρο του σε κάτι βρώμικα νερά στην άκρη της αυλής.
Πριν δυο μήνες ήταν ψηλός με βλέμμα αγέρωχο με ματιά όλα λάμψη, έτοιμα να καταπιούν τον κόσμο και να τον ξαναγεννήσουν όταν τον συνάντησα πίσω από την ταμειακή να μέτρα ένα πάκο χρήματα σ ένα μαγαζί γεμάτο κόσμο και εμπορεύματα.
Είναι ο καπιταλισμός , μου είπε ,και το πίστευε βαθιά. Αυτός που μας έβγαλε από τον μεσαίωνα και μας πήγε στο φεγγάρι. Αυτός που πίστεψε στη δύναμη που μπορεί να χει ο ένας. Έχεις ικανότητες, μπορείς να πετάξεις, να φύγεις ψηλά να μπεις σ άλλη τροχιά ν ανακαλύψεις ότι δεν μπορεί να βάλει ανθρώπου νους. Δε σ εμποδίζει κανένας, πας μπροστά και σέρνεις όλη την κοινωνία μαζί σου. Σύστημα γεννημένο για τους πρωτοπόρους, τους ικανούς ,που δεν υπολογίζουν. Δε σε ρωτά κανένας αν είσαι γιος βασιλιά η βαρκάρη, μου λέγε. Το λέει η καρδούλα σου; Θα πετάξεις ,θα φύγεις ψηλά δεν το λέει, θα μείνεις στα σκατά σου και θα τρως το ξεροκόμματο που σου πετάνε και θα λες και δόξα το Θεό.
Για κάτσε ρε Νίκο , έλεγα. Τι μου λες τώρα; Όλος αυτός ο κόσμος που φυτοζωεί είναι του πεταματού, δεν αξίζει τίποτα περισσότερο από ένα κομμάτι ψωμί, τίποτα παραπάνω από τη δυστυχία του;
Δηλαδή δικαίωμα στον ήλιο έχουν μονό οι ξύπνιοι και οι αιμοβόροι;
Ναι ρε μαλακά συναισθηματικέ, μόνο αυτοί έχουνε . Αυτός άφησε την βολή του και το σπιτάκι με τον κήπο του ,αυτός έβαλε το κεφάλι του στον ντορβά και διέσχισε ωκεανούς ,πέρασε από καταιγίδες και τρικυμίες ,κινδύνεψε και σώθηκε από την τόλμη, την εξυπνάδα και την φαντασία του ,αυτός είναι ο άνθρωπος του μέλλοντος, αυτός πρέπει να βραβευτεί και στον καπιταλισμό που τόσο απεχθάνεσαι αυτός βραβεύεται. Οι άλλοι να παν να γαμηθούν στην τελική.
Πίστευε πολύ σ αυτό το σύστημα ήταν ας πούμε ένας αγνός ιδεολόγος. Θαύμαζε τους ανθρώπους του εμπορίου. Έλεγε πως αυτοί πιάνουν χώμα και το κάνουν χρυσό ,πως ποτάξανε τα θηρία της ζούγκλας, τα θηρία της θάλασσας τα θηρία της κοινωνίας όπως τους βασιλιάδες και τους παρατρεχάμενους σ αυτούς. Οι έμποροι είναι τα μεγαλύτερα θηρία , αλλά κι ό,τι πιο σπουδαίο γέννησε η ανθρωπότητα έλεγε με βεβαιότητα και θαυμασμό.
Ο Νίκος κατάγονταν από το Πειραιά , ο πατέρας του ναυτικός , σπάνια τον έβλεπε , ανάμεσα στα ταξίδια ,μα τον αγαπούσε πολύ. Ζούσε για τη στιγμή που θα τον έβλεπε να κατεβαίνει από το καράβι γεμάτος δώρα και ιστορίες από άλλους κόσμους ,άλλους ανθρώπους. Περίμενε πότε θα μεγαλώσει να φύγει από δω ν ανοίξει τα φτερά του κι όταν ήρθε η ώρα αυτή δε δίστασε καθόλου , έφυγε, για την ακρίβεια πέταξε σαν ένα πουλί που πετά ανάμεσα από ουρανό και θάλασσα που χαίρεται τον ήλιο τον αέρα, τον κίνδυνο. Ήταν μυθιστορηματική η ζωή αυτού ανθρώπου , γύρισε όλον τον πλανήτη , για να εμπορεύεται τον καφέ στην αρχή, μετά την ζάχαρη και διάφορα άλλα προϊόντα. Σιγά σιγά πήρε ένα πλοίο μετά δεύτερο και τρίτο ,σε λίγα χρόνια έγινε ιδιοκτήτης ενός μικρού στόλου και μια από τον Πειραιά μια από την νέα Υόρκη έδινε εντολές σαν ένας μικρός Καίσαρας ,σαν ένας μικρός θεός στο βασίλειο του.
Τι τα θες όλα αυτά του έλεγα , γιατί ταλαιπωρείσαι. Αφού ούτε τα πολλά τα λούσα θες ,ούτε ακριβή ζωή κανείς. Σ ένα διαμέρισμα ζεις , σαν και το δικό μου, αυτά που έβγαλες ως τώρα σου φτάνουν να ζήσεις 10 γενιές και βάλε τι είναι αυτό που ψάχνεις; Εμείς οι άνθρωποι του εμπορίου, έχουμε μια ιστορική αποστολή, να πάμε τις ανθρώπινες κοινωνίες μπροστά, όσο πιο μπροστά μπορούμε . Χωρίς εμάς δε θα μπορούσε να υπάρξει τίποτε. Όλα θα χαν σταματήσει στον μεσαίωνα . Ο κόσμος θα ταν θλιβερός κι ο άνθρωπος περίπου ζώο . Εμείς είμαστε το μέλλον.



Ειχα να τον δω πολύ καιρό τον Νίκο ,έλλειπε κι αυτός συνέχεια στο εξωτερικό είχα και γω κάτι μπλεξίματα με την αρρώστια της μάνας μου ,είχαμε ψιλό χαθεί . Μόνο στο τηλέφωνο μιλούσαμε που και που και τον πείραζα. Ρε συ, του λεγα, ο θεός σου ο καπιταλισμός δεν βλέπω να στέκει και πολύ καλά στα πόδια του, κλονίζεται ακούω.
Μην ακούς μαλακίες ,έλεγε, ο ικανός καπιταλισμός κι ο ικανός έμπορος δεν χάνονται ποτέ . Μη τρέφεται φρούδες ελπίδες εσείς οι αριστερίζοντες. Έχουμε πολλά ψωμιά να φάμε ακόμα.
Η αλήθεια είναι πως δεν θυμάμαι καν πόσος καιρός είχε περάσει από την τελευταία φορά που είχα πιστέψει πως ο καπιταλισμός θα καταρρεύσει σαν χάρτινος πύργος και ποτέ μου δεν πίστεψα πως ο Νίκος αυτός ο ζωντανός δαίμονας θα σέρνεται μεθυσμένος στους δρόμους και θα ψάχνει να βρει που έκανε το λάθος.
Εκείνο το βράδυ θυμάμαι πετάχτηκα κατατρομαγμένος να δω ποιος ήταν στο τηλέφωνο μες τα μαύρα μεσάνυχτα.
Ρε συ Νίκο, όλους περίμενα ν ακούσω τέτοια ώρα εκτός απο εσένα. Είσαι καλά; Γιατί ψευδίζεις, τα χεις κοπανίσει για τα καλά βλέπω . Τι ανάγκη έχετε εσείς οι εφοπλιστές. Κοιμάστε στα καλύτερα ξενοδοχεία, τρώτε στ ακριβότερα εστιατόρια, πηδάτε τις πιο ωραίες γκόμενες και μείς εδώ, να βράζουμε στο ζουμί μας.
- Μανώλη, δεν είμαι καλά, σε παρακαλώ κατέβα στον Πειραιά να με βρεις, είμαι εδώ στο ουζερί του Κυρ Στέργιου στην παλιά μας γειτονιά, σε περιμένω.
Αρχικά πίστεψα πως μου κάνει πλάκα πως κάτι έχει σκαρώσει ο μπαγάσας, τα κάνει κάτι τέτοια, μετά όμως φοβήθηκα ,υπέθεσα για κάποιο πρόβλημα υγείας δικό του ή της Μαρίνας. Ότι είχε καταστραφεί οικονομικά κι αυτός μαζί με το σύστημα που λάτρεψε ούτε που το διανοήθηκα.
- Τι λες βρε παιδί μου, τέτοια καταστροφή ολκής ; Πως και σου φύγε ο έλεγχος εσύ είσαι άσος σ αυτή τη δουλειά .
- Άστα Μάνο, ολοκληρωτική καταστροφή. Έχασα μέσα σ ένα μήνα όλον μου τον στόλο, όλη τη περιουσία μου και χρωστάω και γω δεν ξέρω πόσα.
Κατέρρευσε το παγκόσμιο εμπόριο και γω μαζί του.
Σκέφτηκα να του πω για τον Θεό του , πως τελικά δεν ήταν αθάνατος πως να, έπεσε σαν χάρτινος πύργος και πως μαζί του πήρε στο λαιμό του και εκατομμύρια ανθρώπους ικανούς κι ανίκανους , έξυπνους και χαζούς, εμπόρους κι εργάτες, δεν έκανε διακρίσεις , δεν δίστασε ούτε στιγμή ο αιμοβόρος του θεός.
- ξέρω τι σκέφτεσαι Μανώλη , και με το δίκιο σου. Κάπου έχω κάνει λάθος την τρέλα μου μέσα, κάτι λάθος υπάρχει σε όλη αυτή την ιστορία ,πέρασε μια ζωή και γω πίστεψα σ ένα λάθος, λάτρεψα ένα λάθος πορευτικά λάθος ,όλα μα όλα λάθος είπε και ξέσπασε σε κλάματα.
-Σώπα, του είπα, μη κλαις είσαι μεθυσμένος . Απέφυγα όμως να του πω πως παρόλη τη σούρα του είχε δίκιο. Κάπου υπάρχει ένα λάθος εδώ.
Μετά από λίγες μέρες τον συλλάμβανε για ακάλυπτες επιταγές , η γυναίκα του και το παιδί του μετακόμισαν ξανά στο πατρικό της σπίτι στον Πειραιά . Εκεί στην φυλακή δεν το πείραξε τόσο το αφιλόξενο κελί του, ούτε το άσχημο φαΐ. Αυτό που δεν μπορούσε με τίποτα ν αντέξει ήταν, πως δυστυχώς γι αυτόν τα,η μόνη φορά στη ζωή του που δεν ήθελε να σκέφτεται τίποτα ,είχε άπλετο χρόνο να σκεφτεί. Στριφογύριζε στο προαύλιο, στριφογύριζε στο κρεβάτι του κελιού ,στριφογύριζε αλλά δεν γίνονταν να ξεφύγει, κάθε στιγμή, κάθε λεπτό βρισκόταν αντιμέτωπος με την ίδια, την ίδια πάντα ανελέητη σκέψη . Πως μπορεί να πήγαν έτσι τα πράγματα, πως είναι δυνατόν . Τι μια έλεγε πως όχι το σύστημα που πίστεψε δεν είναι λάθος , το σύστημα είναι σωστό και δίκαιο ,δίνει δικαίωμα στους ικανούς να ξεφύγουν και γω απλά ήμουν ανίκανος. Την άλλη πάλι σκέφτονταν πως όχι, αυτό το σύστημα ειναι λάθος απ την αρχή του ως το τέλος και γω βλάκας που το πίστεψα.
Ήταν περίπου τρεις τα μεσάνυχτα όταν το τηλέφωνο ξαναχτύπησε. Ήταν εκείνος, σουρωμένος, όπως τότε ,με τη φωνή του να τρέμει από την παγωνιά και τη συγκίνηση .
-Νίκο εσύ;
-Μάνο θέλω να βαφτίσεις το γιο μου , σε παρακαλώ μην αρνηθείς
-Νίκο μα τι λες ο γιος σου είναι ήδη ήδη  βαφτισμένος εδώ και πέντε χρόνια, έχει
και όνομα και νονό ,είσαι καλά Νίκο ;
-Ακούς τι σου λέω , εσύ θα σαι ο νονός του, εσύ πρέπει. Εσένα πρέπει να κρατάει απ το χέρι ,μαζί να περπατάτε τ απογεύματα στη θάλασσα, να του λες τις δικές σου ιστορίες, εκείνες που δεν έχουν χαζούς και έξυπνους ανθρώπους ικανούς κι ανίκανους άσπρους και μαύρους ,που δεν έχουν αιμοβόρα τέρατα και σωρούς από ανθρώπινα πτώματα. Οι δικές σου ιστορίες έχουν ανθρώπους που χτίζουν τις ζωές τους μέσα στο ίδιο περιβόλι κάτω απ τον ίδιο ουρανό, μ αυτές τις ιστορίες θέλω το παιδί μου να ονειρεύεται , με δικές σου ιστορίες .
Αρχίσαμε να κλαίμε κι οι δυο, σιωπηλά μέσα στη νύχτα, και οι λυγμοί απ τις δυο άκρες του τηλεφώνου έμοιαζαν με νότες λυτρωτικές και για τους δυο μας .Με νότες ελπίδας , για ένα παιδί που έρχεται μαζί μ ένα καλύτερο κόσμο.

Τετάρτη, 7 Αυγούστου 2013

Εμιλιάνο Ζαπάτα (1879 – 1919)

Ηγέτης της Μεξικανικής Επανάστασης, προστάτης των φτωχών αγροτών της πατρίδας του. Ο Εμιλιάνο Ζαπάτα (Emiliano Zapata) γεννήθηκε στις 8 Αυγούστου του 1879 στο χωριό Ανενκουίλκο. Γόνος ευκατάστατου κτηνοτρόφου, έμεινε ορφανός στα 16 του χρόνια και εργάστηκε ως εκπαιδευτής αλόγων.
Την εποχή εκείνη, τη χώρα κυβερνούσε ο στρατηγός Πορφίριο Ντίας, η δικτατορία του οποίου σήμανε μια εποχή εγκατάλειψης των μεταρρυθμίσεων, ενώ το 85% της γης ανήκε στο 2% του πληθυσμού. Ο Ζαπάτα ανέπτυξε από νωρίς αντιπολιτευτική δράση και το 1909 εξελέγη πρόεδρος μιας τοπικής ομάδας για τη διεκδίκηση της καλλιεργήσιμης γης, που είχε κατασχεθεί προς όφελος των μεγαλογαιοκτημόνων. Εξαιτίας της δράση του, κλήθηκε στο στρατό, όπου υπηρέτησε για επτά μήνες.
Το Νοέμβριο του 1910, η εξαθλίωση των αγροτών οδήγησε σε μία εξέγερση υπό τον Μαδέρο. Ο Ζαπάτα τάχθηκε στο πλευρό του, πήρε τα όπλα και με σύνθημα «γη κι ελευθερία» ηγήθηκε των επαναστατημένων αγροτών, καταλαμβάνοντας όλο και περισσότερα εδάφη.

Λίγα λόγια (και μερικά οικονομικά στοιχεία) για τον 902


απο redflyplanet.blogspot.com

Ένα απο τα καλύτερα παραδείγματα των τελευταίων ημερών, που επιβεβαιώνει την ορθότητα των θέσεων του ΚΚΕ, είναι και η επίσημη "εξαγορά" του ραδιοτηλεοπτικού του σταθμού. Πολύ απλά, διότι το γεγονός αυτό δείχνει απόλυτα, πως οι άκαμπτοι μαθηματικοί - οικονομικοί νόμοι του συστήματος που είναι υπεύθυνοι για το τέλος του 902, δεν μπορούν να αγνοηθούν ή να παρακαμφθούν με οποιονδήποτε τρόπο, ούτε καν απο αυτούς που τους γνωρίζουν καλά. Ούτε το ισχυρό μονοπώλιο, ούτε ο "άρρωστος" επιχειρηματίας, ούτε ο "υγίης" επιχειρηματίας, ούτε ο αυτοδιαχειριζόμενος, ούτε καν ο επαναστάτης, άσχετα απο τις διαφορετικές αφετηρίες και επιδιώξεις τους, δεν μπορούν να παρακάμψουν τους μαθηματικούς κανόνες τους συστήματος.

Ας θυμηθούμε λιγάκι, ένα απόσπασμα απο μια μελέτη που είχα δημοσιεύσει πριν ένα χρόνο, σχετικά με τις τάσεις συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης στον κλάδο των Super Markets. 

Ένα φαινόμενο το οποίο είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τις αρχές και τους κανόνες του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής και το οποίο αντιτίθεται στην κυρίαρχη αστική προπαγάνδα της «ελεύθερης αγοράς», είναι η συγκέντρωση και η συγκεντροποίηση των μέσων ευρείας αναπαραγωγής του κεφαλαίου, σε ολοένα και λιγότερα χέρια, με αποτέλεσμα κλάδοι ολόκληροι της οικονομίας να οδηγούνται σε απόλυτα ελεγχόμενες ολιγοπωλιακές και μονοπωλιακές καταστάσεις. ... Μόνιμη επιδίωξη του κάθε καπιταλιστή ξεχωριστά, γίνεται η συνεχής αύξηση του μεριδίου του στην αγορά και η ανάπτυξη των κεφαλαίων του, σε σχέση φυσικά με τους ανταγωνιστές του. Κατά την διάρκεια της σταδιακής όξυνσης του ανταγωνισμού, κάποιες επιχειρήσεις αναπτύσσονται πιο γρήγορα, κάποιες αναπτύσσονται πιο αργά και κάποιες παραμένουν στάσιμες, με αποτέλεσμα να οδηγηθούμε σε χρεοκοπίες, συγχωνεύσεις και εξαγορές

Κεφαλαιοκρατικός τρόπος παραγωγής και ηθική

Τα τελευταία 150 χρόνια περίπου ίσως και περισσότερο έχει ξεκινήσει μια φιλολογική συζήτηση για το αν  ο καπιταλισμός είναι ως σύστημα προοδευτικό η όχι, δίκαιο ή όχι  ηθικό ή όχι . Έχουν διατυπωθεί άπειρες θέσεις τόσο από υποστηρικτές του συστήματος όσο και από πολεμίους του.
Η κύρια θέση αυτών που υποστηρίζουν τον κεφαλαιοκρατικό τρόπο παραγωγής είναι πως το σύστημα αυτό όπως και κάθε σύστημα κινείται, λειτουργεί, ενσαρκώνεται από ανθρώπους, άρα όταν οι άνθρωποι που το θέτουν σε λειτουργία είναι ηθικοί τότε και το σύστημα κατ επέκταση είναι ηθικό , αν πάλι οι άνθρωποι είναι ανήθικοι τότε και το σύστημα είναι ανήθικο. Άρα, συμπεραίνουν πως πρέπει να κάνουμε τους ανθρώπους ηθικούς και τότε, μόνο τότε θα ζήσουμε σε μια καπιταλιστική μεν αλλά δίκαιη δε κοινωνία
 Από την άλλη πλευρά  οι επικριτές του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής υποστηρίζουν πως το σύστημα είναι από την φύση του ανήθικο και πως όσο κι αν μειωθούν οι ‘’ ανήθικοι ‘’ ο κεφαλαιοκρατικός τρόπος παραγωγής θα ναι πάντα έτσι, άδικος .

Δευτέρα, 5 Αυγούστου 2013

Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΔΥΟ ΑΚΡΩΝ, Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΔΥΟ ΠΟΛΩΝ ΚΑΙ Η ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΗΣ 4 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                            Είναι αλήθεια πως οι περισσότεροι από εμάς έχουμε ακούσει την περίφημη μπούρδα περί των δυο άκρων που προπαγανδίζει ασταμάτητα ο αστικός τύπος .Ξέρουμε όλοι τι υποστηρίζει αυτή η θεωρία , ότι δηλαδή στο πολιτικό στερέωμα υπάρχουν δυο ακραίες πολιτικές τάσεις, η φασιστική και η κομμουνιστική και πως ,ως ακραίες , είναι εξίσου επικίνδυνες για την ομαλή λειτουργία του πολιτικού συστήματος
Αυτό λοιπόν το μεγάλο ψέμα που λέγεται θεωρία των δυο άκρων ,όπως και κάθε ψέμα, εμπεριέχει μέσα του και μια δόση αλήθειας την οποία θα επιχειρήσουμε να αναδείξουμε με μια μαρξιστική ματιά.
Όντος το πολιτικό σύστημα εμπεριέχει ,όχι δυο τάσεις   ούτε δυο άκρα , αλλά δυο πόλους οι οποίοι  βρίσκονται σε διαρκή και ανειρήνευτη πάλη μεταξύ τους, τον πόλο της συντήρησης και τον πόλο της προόδου . Ο πρώτος ,δηλαδή ο πόλος της συντήρησης αυτό που στην ουσία επιδιώκει είναι να διατηρήσει το σύστημα στη  υπάρχουσα κατάσταση του,  αμετάβλητο. Για να το καταφέρει έρχεται σε σύγκρουση με κάθε δύναμη  που θέλει να το ανατρέψει( για όσους έχουν δει το matrix ο πόλος της συντήρησης εκφράζεται από τον κ. Σμιθ) Ιδεολογικός πυρήνας αυτού του πόλου  είναι η χρυσή αυγή και περιφερικότερα απαρτίζεται από την ΝΔ και όλο το φάσμα των αστικών κομμάτων . Αντίθετα ο πόλος της  προόδου είναι αυτός που παλεύει να ανατρέψει το υπάρχον σύστημα και να το αντικαταστήσει με μια δομή πιο σύνθετη , ανώτερη. Ο πόλος αυτός, δηλαδή της προόδου έχει ως πυρήνα του την επαναστατική αριστερά και γενικότερα όλες τις αντικαπιταλιστικές δυνάμεις
Αν λοιπόν δούμε το σημερινό πολιτικό σκηνικό υπό αυτό το πρίσμα τότε όχι μόνο δεν πέφτουμε στη λούμπα των δυο άκρων αλλά μπορούμε και να διακρίνουμε την συνάφεια που υπάρχει ανάμεσα σε φασισμό και καπιταλισμό, πως λειτουργούν ως συγκοινωνούντα δοχεία .Έχοντας ως γνώμονα το παραπάνω σκεπτικό μελετήστε το παρακάτω άρθρο του ριζοσπάστη για την 4η Αυγούστου